Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Święty | |
| Ignacy Loyola (SJ) | |
| Iñigo López de Oñaz y Loyola | |
| prezbiter | |
 |
|
| Data urodzenia | przed 23 października 1491 Loyola |
| Data śmierci | 31 lipca 1556 Rzym |
| Kościół / wyznanie | rzymskokatolicki |
| Data beatyfikacji | 27 lipca 1609 Rzym przez Pawła V |
| Data kanonizacji | 12 marca 1622 Rzym przez Grzegorza XV |
| Wspomnienie | 31 lipca |
| Atrybuty | książeczka Ćwiczeń duchownych, księga Konstytucji Zakonu z symbolem IHS, krzyż, strój jezuicki, ornat |
| Patron | wszystkich rekolekcji w Kościele katolickim, żołnierzy, matek oczekujących potomstwa oraz rodzących |
| Szczególne miejsca kultu | Loyola, Rzym |
 Galeria ilustracji w Wikimedia Commons |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
Św. Ignacy Loyola, hiszp. Iñigo López de Oñaz y Loyola (ur. przed 23 października 1491, zm. 31 lipca 1556) – święty Kościoła katolickiego, duchowny, teolog, prezbiter i założyciel zakonu jezuitów.
Dewizą Ignacego Loyoli była łacińska sentencja Ad maiorem Dei gloriam (Na większą chwałę Bożą).
Spis treści |
Urodził się w zamku Loyola, posiadłości swego ojca, średnio zamożnego feudała baskijskiego. Baskijskie imię Iñigo, nadane na cześć św. Iñigo de Oña (+1068), zamienił później na Ignacy ku czci biskupa z Antiochii, słynnego pisarza i męczennika z II wieku.
W młodych latach przyjął tonsurę, która zapewniała mu przywileje zastrzeżone dla członków kleru katolickiego. W wieku 16 lat podjął służbę w przybocznej gwardii wicekróla Nawarry, gdzie życie upływało na hazardowych grach oraz częstych pojedynkach. W 1521 r. gdy pomiędzy Francją a Hiszpanią wywiązała się wojna o Nawarrę, przebywał w Pampelunie, gdzie został ranny. Podczas przewlekłej rekonwalescencji przeczytał Vita Christi Ludolfa Kartuza i Złotą legendę Jakuba de Voragine, co zapoczątkowało proces jego nawrócenia. W 1522 roku zrezygnował z kariery wojskowej. Był wpierw pielgrzymem i pustelnikiem, a owocem jego przemyśleń stały się słynne Ćwiczenia duchowne – podstawa późniejszych ćwiczeń ignacjańskich.
W 1523 roku wyruszył z pielgrzymką do Ziemi Świętej. Z polecenia franciszkanów, oficjalnych przedstawicieli Kościoła katolickiego w Ziemi Świętej, opuszcza ją i wraca do kraju, gdzie studiuje filozofię na uniwersytecie w Alkali i Salamance.
W tym czasie był dwukrotnie więziony przez Inkwizycję, podejrzewającą go o przynależność do oświeconych (alumbrados).
Po przeniesieniu się do Paryża w 1528 r. na Sorbonie zaprzyjaźnił się z Piotrem Fabrem, Franciszkiem Ksawerym, Szymonem Rodriguesem, Jakubem Laínezem, Alfonsem Salmeronem oraz Mikołajem Bobadillą. Wszyscy oni przygotowywali się do kapłaństwa i stali się zalążkiem przyszłego zakonu jezuitów.
15 sierpnia 1534 w małej kapliczce na zboczu Montmartre w Paryżu wspólnie złożyli śluby ubóstwa i czystości oraz podjęli zobowiązanie, że po uzyskaniu święceń udadzą się do Palestyny aby tam nawracać muzułmanów, a gdyby to było niemożliwe oddadzą swoje siły do dyspozycji ojca świętego.
W Rzymie oddali się do dyspozycji papieżowi Pawłowi III. 24 czerwca 1537 otrzymali w Wenecji święcenia kapłańskie i rozpoczęli działalność duszpasterską w Republice Weneckiej. Aby zwiększyć skuteczność oddziaływania postanowili związać się z jakąś formą organizacyjną (zakon: Towarzystwo Jezusowe) 27 września 1540 papież Paweł III, bullą Regimini Militantis Ecclesiae (O Kościele walczącym), zatwierdził Towarzystwo Jezusowe.
W 1541 r. dokonano wyboru przełożonego generalnego, którym został Ignacy de Loyola. Stanowisko to piastował do 31 lipca 1556, do dnia swojej śmierci. W 1551, przy finansowym wsparciu Franciszka Borgiasza (ówczesnego przyjaciela i doradcę, późniejszego generała zakonu), założył uczelnię Gregorianum (Papieski Uniwersytet Gregoriański ), która stała się prototypem przyszłych kolegiów jezuickich. Za jego życia zakon liczył już 1000 członków.
Zobacz też kategorię: Świątynie pod wezwaniem św. Ignacego Loyoli.Do chwały błogosławionych wyniósł o. Ignacego 27 lipca 1609 roku Paweł V, a kanonizował go papież Grzegorz XV 12 marca 1622.
W 1922 roku, 25 lipca, Pius XI ogłosił go uroczyście patronem wszystkich rekolekcji w Kościele katolickim.
Św. Ignacy patronuje również żołnierzom, matkom oczekujących potomstwa oraz rodzącym kobietom[1].
Jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 31 lipca; w polskim Kościele ma rangę wspomnienia obowiązkowego[2].
| Lope de Oñaz ok. 1180 |
|||||||||||||||||||
| García López de Oñaz ok. 1221 |
|||||||||||||||||||
| López García de Oñaz ok. 1261 OO Inés, pani na Loyoli |
|||||||||||||||||||
| Inés de Oñaz y Loyola koniec XIII w. OO Juan Pérez |
|||||||||||||||||||
| Juan Pérez[3] | Gil López de Oñaz | pięciu innych braci | |||||||||||||||||
| Beltrán Yáñez (lub Ibáñez) de Loyola zm. 1405 OO Ochanda Martínez de Leete z Azpeitia |
|||||||||||||||||||
| Sancha Ibáñez de Loyola 4 III 1413 OO Lope García de Lazcano |
Juan Pérez de Loyola[4] | Maria Beltranche | Elvira | Emilia | Juanecha | ||||||||||||||
| Juan Pérez de Loyola[5] OO Sancha Pérez de Iraeta zm. 1473 |
|||||||||||||||||||
| Beltrán Yáñez (lub Ibáñez) de Oñaz y Loyola zm. 23 X 1507 13 VII 1467 OO Marina Sáenz (lub Sánchez) de Licona zm. przed 6 V 1508 |
|||||||||||||||||||
| [6] | |||||||||||||||||||
| Juan Pérez de Loyola zm. 1503[7] |
Ochoa Pérez de Loyola | Juan Beltrán de Loyola | Hernando de Loyola[8] | Pero López de Oñaz y Loyola[9] zm. przed VII 1529[10] |
Magdalena de Loyola OO Juan López de Gallaiztegui[11] |
Sancha Ibáñez de Loyola | Maria Beltrán de Loyola OO Domingo de Arruado |
Iñigo López de Loyola ur. 23 X 1491 zm. 31 VII 1556 |
|||||||||||
| Martín García de Oñaz y Loyola ur. 1477 zm. 29 XI 1538 11 IX 1498 OO Magdalena de Araoz |
Beltrán de Loyola zm. przed 14 XI 1527 |
Juaniza (lub Joaneiza) de Loyola OO Juan Marínez de Alzaga[12] |
Petronila de Loyola OO Pedro Ochoa de Arriola |
||||||||||||||||
| Poprzednik |
 |
Generał zakonu jezuitów 1541-1556 |
|
Następca Diego Laynez |
