| Ignacy Misiąg | |
| Data i miejsce urodzenia | 30 lipca 1891 Tywonia |
| Data i miejsce śmierci | 26 stycznia 1942 Stargard Szczeciński |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | 1914 – 1942 |
| Stanowiska | dowódca 14 Pułk Piechoty Ziemi Kujawskiej, dowódca piechoty dywizyjnej 6 Dywizji Piechoty |
| Główne wojny i bitwy | I wojna światowa, wojna polsko-bolszewicka, kampania wrześniowa |
| Odznaczenia | |
Ignacy Misiąg (ur. 30 lipca 1891 w Tywoni, zm. 26 stycznia 1942 w Stargardzie) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego.
Był synem Jana i Franciszki z domu Krajnig. W latach 1910-1911 obył jednoroczną ochotniczą służbę wojskową w c. i k. 90 Pułku Piechoty.
Po wybuchu I wojny światowej wcielony do cesarskiej i królewskiej Armii, gdzie ukończył szkołę oficerską. Walczył na froncie włoskim.
1 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Był organizatorem i pierwszym dowódcą 14 Pułku Piechoty. W szeregach tego oddziału wziął udział w wojnie z bolszewikami. Dowodził batalionem, a następnie ponownie objął dowództwo 14 Pułku Piechoty.
Z dniem 20 czerwca 1933 został wyznaczony na stanowisko szefa Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych[1]. W lutym 1938 został dowódcą piechoty dywizyjnej 6 Dywizji Piechoty w Krakowie.
W lipcu 1939 został dowódcą Oddziału Wydzielonego "Ignacy" i jako jego dowódca wziął udział w kampanii wrześniowej. 20 września 1939, po kapitulacji 6 Dywizji Piechoty w rejonie Rawy Ruskiej, dostał się do niewoli niemieckiej.
Początkowo przebywał w Oflagu XI B Braunschweig, gdzie pełnił funkcję starszego obozu. W kwietniu 1940 został przeniesiony do Oflagu IIC Woldenbergu, gdzie pełnił również funkcję satrszego obozu. W grudniu 1941 z uwagi na stan zdrowia zrezygnował z funkcji.
Ciężko chory na chorobę Bürgera, został umieszczony w szpitalu jeniecki w Stargardzie, gdzie amputowano mu nogi. Pomimo tego choroba rozprzestrzeniła się i zmarł w szpitalu. Pochowany został na cmentarzu wojennym w Stargardzie.