Ignacy Rutkiewicz (ur. 15 kwietnia 1929[1]w Wilnie, zm. 22 marca 2010 we Wrocławiu) – polski dziennikarz związany z Wrocławiem, były redaktor naczelny "Odry", były prezes Polskiej Agencji Prasowej.
Spis treści |
Ukończył wydział filologiczny Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Należał do Stowarzyszenia "PAX", które opuścił w ramach tzw. "Frondy" w 1955. Debiutował jako dziennikarz w czasopiśmie Wrocławski Tygodnik Katolicki w 1953, w którym pracował do 1955. Następnie w latach 1956-1957 był dziennikarzem Polskiego Radia Wrocław. Od pierwszego numeru w 1958 należał do zespołu redakcyjnego "Więzi", z którą współpracował następnie jako członek rady redakcyjnej. W latach 1961-1968 był radnym miasta Wrocławia. Od 1961 należał do redakcji "Odry", równocześnie pracując jako dolnośląski korespondent Zachodniej Agencji Prasowej (1957-1966),a po jej likwidacji Polskiej Agencji Interpress (1967-1970). Opublikował książki: "Sprawy wielkiej rzeki" (1961) – o potencjale ekonomicznym rzeki Odry, "Archipelag nauki" (1966) – o odbudowie życia naukowego we Wrocławiu po 1945 roku, "Elektronika nad Odrą" (1971) – o rozwoju polskiej informatyki[2], "Wrocław wczoraj i dziś" (1973).
W latach 70. pracę w "Odrze" łączył z pracą w "Dolnośląskim Przeglądzie Gospodarczym" (1970-1976). W listopadzie 1980 został wybrany członkiem zarządu SDP. W latach 1982-1990 był redaktorem naczelnym "Odry". Za redagowanie tego pisma został uhonorowany Nagrodą im. Bolesława Prusa za 1989, przyznaną przez SDP oraz nagrodą miasta Wrocławia (1991 – którą przyznano całemu zespołowi redakcyjnym).
We wrześniu 1990 Tadeusz Mazowiecki mianował go prezesem Polskiej Agencji Prasowej. Został odwołany z tej funkcji w lutym 1992, ale powrócił na swoje stanowisko we wrześniu 1992 i pracował na nim do 1994. W latach 1994-1995 był prezesem Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. W 2003 opublikował książkę "Jak być przyzwoitym w mediach : rady dla dziennikarzy telewizyjnych i nie tylko"