Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Imam Szamil (ok. 1798-1871) – przywódca powstania górali kaukaskich przeciwko Rosji w latach 1834-1859.
Szamil stał na czele teokratycznego państwa, Imamatu Kaukaskiego, określanego niekiedy jako imamat Szamila. Przez pół wieku powstrzymywał Imperium Rosyjskie przed zajęciem Czeczenii i Dagestanu.
Był z pochodzenia Awarem, urodził się w aule Gimry na terytorium chanatu awarskiego. Odebrał staranne religijne wykształcenie. W roku 1834, po śmierci Gamzat-Beka został trzecim z kolei imamem wspólnoty ludów górskich stawiającej opór ekspansji rosyjskiej. Związany z sufickim bractwem nakszbandijja, ruchem, który był podporą wielu wystąpień muzułmańskiej ludności Kaukazu przeciw Rosji.
Posiadał niekwestionowany talent organizacyjny i wojskowy, wielokrotnie odnosił sukcesy w walce z armią rosyjską. Jego osobista gwardię stanowiła grupa polskich kawalerzystów-dezerterów z wojska rosyjskiego; polski oficer dowodził też artylerią imamatu. W 1855 roku, po nieudanej obronie twierdzy Alchugo, Szamil zmuszony do podjęcia próby pertraktacji pokojowych z Rosjanami oddał jako amanata (kaukaskie określenie zakładnika gwarantującego dobrą wolę podczas negocjacji pokojowych)swojego pierworodnego syna Dżamal al-Dina. Fakt ten stał się kanwą powieści historycznej Aleksandry Lapierre "Ludzie Honoru". W późniejszych latach wojska Szamila wielokrotnie stawiały jeszcze opór armii carskiej. Ostatecznie pokonany został 25 sierpnia 1859 w aule Gunib, w środkowym Dagestanie.
Przez resztę życia przebywał w niewoli rosyjskiej, jednakże zezwolono mu na odbycie pielgrzymki do Mekki, w trakcie której zmarł w Medynie, gdzie został pochowany.
