Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Imré Ungár | |
 |
|
| Imię i nazwisko | Imré Ungár |
| Data i miejsce urodzenia | 23 stycznia 1909 Budapeszt |
| Data i miejsce śmierci | 22 listopada 1972 Budapeszt |
| Instrument | fortepian |
| Gatunek | muzyka poważna |
Imré Ungár (ur. 23 stycznia 1909 w Budapeszcie; zm. 22 listopada 1972 w Budapeszcie) – węgierski pianista; laureat II nagrody na II Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina.
Spis treści |
W wieku zaledwie trzech lat stracił wzrok. Mimo to, rodzice postanowili uczyć go gry na fortepianie. Jego pierwszym nauczycielem był prof. Rosenfeld, a kolejnym István Thoman, uczeń Franciszka Liszta. Studiował w Akademii Muzycznej w Budapeszcie. Mając szesnaście lat zwyciężył w Konkursie Młodych Talentów. Po tym sukcesie zaczął dawać koncerty na terenie Węgier i w innych krajach.
W 1932 roku wziął udział w II Konkursie Chopinowskim w Warszawie. Regulamin tamtego Konkursu przewidywał, że w przypadku zgromadzenia równej liczby punktów, kolejność nagród rozstrzygana była w drodze losowania. W wyniku zastosowania tej procedury zwyciężył Alexander Uninski. Ungár zajął II miejsce.
Występy Ungára na Konkursie Chopinowskim opisał w prasie warszawskiej kompozytor Stanisław Niewiadomski:
Idealnego laureata znaleźliśmy. Był też nim bez najmniejszej wątpliwości Imré Ungár, nie dlatego, że każde serce tkliwszej natury czuło się osobistymi losami silnie wzruszone, lecz dlatego, że skupienie wewnętrzne, będące następstwem nieszczęsnej doli niewidomego, wytworzyło w grze jego oddźwięk tragedii, wstrząsającej słuchacza każdą niemal frazą muzyczną. Więc tu nie sam odniósł zwycięstwo, lecz jakaś moc duszy ludzkiej, wolna od wszelkich konwenansów światowych. I wszelkich naleciałości z zewnątrz. A materialna strona tej gry przecudnej stała się tylko formą, która moc ową przybrała. [...] Powiodło się odkryć i światu pokazać artystyczną duszę tak niezwykłą[1].
Niedługo po zakończeniu Konkursu Chopinowskiego Ungár dał kilka występów w Warszawie: w kwietniu grał na fortepianie Chopina w Muzeum Narodowym, w maju wziął udział jako solista w koncercie symfonicznym. W następnych sezonach artystycznych często koncertował w Polsce.
W czasie drugiej wojny światowej przebywał początkowo w Holandii. W 1943 roku powrócił do Budapesztu. Po wojnie kontynuował działalność artystyczną, a także rozpoczął pracę pedagogiczną na Akademii Muzycznej w Budapeszcie (profesor w klasie fortepianu). Jednym z jego uczniów był Tadeusz Żmudziński, laureat IV Konkursu Chopinowskiego w 1949 roku.
Dysponował bardzo rozległym repertuarem, obejmującym dzieła muzyki fortepianowej od Jana Sebastiana Bacha do współczesności. Wykonywał utwory Béli Bartóka, Zoltána Kodály'a i Liszta (m.in. dzieła z ostatniego okresu twórczości), a także Franza Schuberta, Roberta Schumanna, Johannesa Brahmsa, Ludwika van Beethovena, Josepha Haydna i Chopina. Bardzo często grał koncerty fortepianowe Chopina, Beethovena, Schumanna i Brahmsa. Występował ze słynnymi dyrygentami, takimi jak Otto Klemperer, Carl Schuricht, Dmitri Mitropoulos, Willem Mengelberg, Jan Krenz, Witold Rowicki.
Jego gra, szczególnie w latach 60. XX wieku, odznaczała się bardzo dużą siłą wyrazu. Grał utwory nieco wolniej, niż wymagają tego przyjęte standardy, często stosował rubato i chętnie używał obu fortepianowych pedałów. Zdaniem krytyków, dysponował pięknym, nasyconym brzmieniem instrumentu.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
