Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Incydent w Faszodzie w 1898 roku był punktem kulminacyjnym brytyjsko-francuskiego konfliktu o granice posiadłości kolonialnych w Afryce Wschodniej. Doprowadził on Wielką Brytanię i Francję na granicę wojny, a zakończył się rozstrzygnięciem dyplomatycznym korzystnym dla Brytyjczyków. Jego skutkiem było ograniczenie działalności Francji w strefie wpływów brytyjskich.
Spis treści |
Pod koniec XIX wieku europejskie mocarstwa prowadziły w Afryce gwałtowną ekspansję. Ten okres nazywany jest wyścigiem o Afrykę. Największą rolę odegrały wówczas dwa mocarstwa: Wielka Brytania i Francja.
Francuzi prowadzili ekspansję w głąb Afryki z jej atlantyckiego wybrzeża, podporządkowując sobie kolejne terytoria Sahelu położone wzdłuż południowej granicy Sahary, a więc obszar współczesnego Senegalu, Mali, Nigru i Czadu. Ich głównym celem była uzyskanie połączenia pomiędzy rzeką Niger a Nilem, Zapewniłoby to Francuzom kontrolę nad całym handlem w Sahelu (kontrolę nad szlakami karawanowymi biegnącymi przez Saharę uzyskali już wcześniej).
Celem Brytyjczyków było połączenie ich posiadłości w Afryce Południowej (współczesne obszary RPA, Botswany, Zimbabwe i Zambii] z posiadłościami w Afryce Wschodniej (dzisiejsza Kenia) i dorzeczem Nilu. Zdobycie kontroli nad Sudanem (który wówczas obejmował również obszar dzisiejszej Ugandy) było kluczem dla realizacji tych ambicji, szczególnie, że Egipt był już pod brytyjską kontrolą.
Jeśli wyznaczyć linie pomiędzy Kapsztadem a Kairem (proponowana przez Cecila Rhodesa "czerwona linia") oraz pomiędzy Dakarem a Somali Francuskim (dzisiejsze Dżibuti), to okazuje się, że przecinają się one w okolicach Faszody (dzisiejsze Kodok), co wyjaśnia jej strategiczne znaczenie. Francuska oś wschód-zachód i brytyjska oś północ-południe nie mogły istnieć równocześnie; naród kontrolujący skrzyżowanie tych osi jako jedyny mógł zrealizować swoje plany.
Faszoda miała także swoje znaczenie dla sporu pomiędzy Wielką Brytanią a Francją o legalność brytyjskiej okupacji Egiptu. Wielu francuskich polityków żałowało decyzji o nieprzyłączeniu się do okupacji. Planowali zmusić Brytyjczyków do wycofania się z Egiptu, a placówka nad Nilem mogła stanowić bazę dla francuskich kanonierek. Istniały także plany przegrodzenia Nilu tamą, co odcięłoby Brytyjczyków od zasobów wodnych. Te plany były bardzo trudne w realizacji, jednak wywołały obawy wśród Brytyjczyków, którzy, dla zapewnienia bezpieczeństwa dla Egiptu, postanowili przejąć kontrolę nad Nilem.
Francuzi wysłali z Brazzaville oddział 150 strzelców pod dowództwem majora Jeana-Baptiste'a Marchanda by objąć protektorat nad okolicami Faszody. Mieli połączyć się z dwiema innymi ekspedycjami idącymi przez Abisynię, z których jedna, wychodząca z Dżibuti, dowodzona była przez Christiana de Bonchamps, weterana ekspedycji kapitana Williama Stairsa do Katangii[1].
Po trwającej 14 miesięcy podróży przez serce Afryki ekspedycja Marchanda dotarła 10 czerwca 1898 roku do Faszody, jednak ekspedycji Bonchampsa nie udało się to, ze względu na sprzeciw Etiopczyków wobec przemarszu i ulegnięcie wypadkowi w wąwozie rzeki Baro[2]. 18 września w Faszodzie pojawiła się flotylla brytyjskich kanonierek. Brytyjczykami dowodził Horatio Kitchener, zwycięzca spod Omdurmanu, który odbijał Sudan w imieniu egipskiego chedywa. Obie strony rościły sobie prawa do Faszody.
Informacje o spotkaniu dotarły do Londynu i Paryża, gdzie rozpaliły poczucie narodowej dumy obu imperialnych narodów. Obie strony oskarżały się wzajemnie o ekspansjonizm i agresję. Doszło do trwającego dwa miesiące międzynarodowego kryzysu, a oba mocarstwa zmobilizowały swoje floty.
Na morzu przewaga liczebna, techniczna i organizacyjna Wielkiej Brytanii była znaczna. Wojska lądowe Francji były liczniejsze, jednak nie mogły zagrozić Brytyjczykom bez odpowiedniego wsparcia morskiego.
Fakty te były znane przez Théophile'a Delcassé'a, nowopowołanego ministra spraw zagranicznych Francji. Dbał on o utrzymanie sojuszu z Wielką Brytanią spodziewając się przyszłego konfliktu z Cesarstwem Niemieckim i nie widział żadnej korzyści z ewentualnego konfliktu kolonialnego. Nalegał na pokojowe rozwiązanie sporu. W tym czasie ludzie zaczęli kwestionować racjonalność wojny z powodu sporu w odległej części Afryce. We Francji afera Dreyfusa odwróciła uwagę opinii publicznej od Sudanu. Rząd Francji nakazał wycofać się swoim żołnierzom 3 listopada, nie rozgłaszając tego faktu.
W marcu 1899 roku Francuzi i Brytyjczycy doszli do porozumienia, zgodnie z którym źródła Nilu i Kongo miały stanowić granicę ich stref wpływów.
Niektórzy historycy uważają rozwiązanie konfliktu i wzrost potęgi Niemiec za przyczyny ustanowienia entente cordiale. Incydent był ostatnim sporem kolonialnym pomiędzy Wielką Brytanią a Francją.
|
||||||||||||||
