Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Ingrid Bergman | |||||||||||||||||||||||||||||
 Ingrid Bergman w 1944 roku |
|||||||||||||||||||||||||||||
| Data i miejsce urodzenia | 29 sierpnia 1915 Sztokholm, Szwecja |
||||||||||||||||||||||||||||
| Data i miejsce śmierci | 29 sierpnia 1982 Londyn, Wielka Brytania |
||||||||||||||||||||||||||||
| Zawód | Aktorka | ||||||||||||||||||||||||||||
| Współmałżonek | Lars Schmidt (1958-1976) Roberto Rossellini (1950-1957) Petter Aron Lindström (1937-1950) |
||||||||||||||||||||||||||||
| Lata aktywności | 1932 − 1982 | ||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||||||||||||||||||||||||||||
 Ingrid Bergman w Wikicytatach |
|||||||||||||||||||||||||||||
| Strona internetowa | |||||||||||||||||||||||||||||
.jpg&filetimestamp=20070330021731)
.jpg&filetimestamp=20101113164413)
.jpg&filetimestamp=20070330055329)
.jpg&filetimestamp=20061209052503)
Ingrid Bergman (ur. 29 sierpnia 1915 w Sztokholmie, zm. 29 sierpnia 1982 w Londynie) – aktorka szwedzka, zarówno filmowa jak i teatralna.
Spis treści |
Urodziła się w Sztokholmie w 1915 r. Początkowo grywała tylko niewielkie role w szwedzkich filmach. Przełomem w jej karierze okazał się film Intermezzo, w którym zagrała pianistkę zakochaną w starszym, żonatym skrzypku. Rolą tą zwróciła na siebie uwagę Davida O. Selznicka, amerykańskiego producenta, który postanowił zrobić remake tego filmu i w tym celu zaprosił Ingrid do Hollywood. Film odniósł sukces, a Bergman podpisała siedmioletni kontrakt z Selznickiem. Zagrała w wielu dobrych filmach – wystarczy wymienić chociażby takie tytuły, jak Dr Jekyll i Mr Hyde, Komu bije dzwon czy Joanna d'Arc. Najsłynniejszym dziełem z udziałem Ingrid Bergman jest niewątpliwie Casablanca – jeden z najsmutniejszych dramatów w historii kina, w którym partnerował jej Humphrey Bogart. Amerykańska Akademia Filmowa przyznała Ingrid statuetki za role w filmach: Gasnący płomień, Anastazja i Morderstwo w Orient Expresie. Życie osobiste aktorki było dość burzliwe. W 1949 opuściła męża Petera Lindstroma i córkę, aby związać się z włoskim reżyserem Roberto Rossellinim. Owocami ich miłości są dzieci (Robertino, Isotta i Isabella) oraz filmy, które razem nakręcili. Po dziewięciu latach wspólnego życia, Ingrid i Roberto rozstali się. Aktorka poślubiła producenta teatralnego Larsa Schmidta, z którym rozwiodła się w 1975 roku. Jej ostatnią rolą była postać izraelskiej pani premier, Goldy Meir, w miniserialu telewizyjnym A Woman Called Golda (1982), za którą otrzymała nagrodę Emmy. Ingrid Bergman zmarła w dniu swoich urodzin, w wieku 67 lat, po długotrwałej walce z rakiem. Jej prochy rozsypano nad szwedzkim wybrzeżem.
Zamarzyła o aktorstwie po tym, jak wzięła udział w filmie Landskamp jako statystka. Ingrid została uczennicą prestiżowej szkoły Swedish Royal Theatre, ale stwierdziła, że teatr jej nie pociąga.
W 1935 pojawiła się w pierwszej roli, w której miała kwestie. W 1936 wcieliła się w Anitę Hoffman w filmie Intermezzo. Szczęśliwie dla niej, wielki producent David O. Selznick, autor sukcesów wielu hollywoodzkich gwiazd, obejrzał film i postanowił zrealizować jego amerykańską wersję z Ingrid Bergman w roli głównej. W 1939 doszło do produkcji Intermezzo w Hollywood. Potem aktorka pojechała do Szwecji, gdzie zagrała w dwóch filmach i wróciła do USA, by pojawić się w trzech dobrze odebranych obrazach. W 1941 otrzymała propozycję zagrania głównej roli kobiecej u boku Humphreya Bogarta w filmie Casablanca.
W 1943 pojawiła się w głównej roli w filmie Komu bije dzwon na podstawie powieści Hemingwaya. Otrzymała za nią pierwszą nominację do Oscara. Rok później wcieliła się w Paulę Alquist w Gasnący płomień i za tę kreację otrzymała nagrodę Akademii Filmowej. Trzecią nominację przyniosła jej rola siostry Benedyktyny w Dzwony Najświętszej Marii Panny. Rola Joanny d'Arc zaowocowała nominacją numer 4.
W 1949 roku Ingrid kręciła we Włoszech film Stromboli w reżyserii Roberta Rosselliniego, z którym wkrótce się związała. Podczas pobytu we Włoszech nakręciła kilka filmów. Do Hollywood wróciła obrazem Anastazja (1956), za rolę w którym uhonorowano ją drugim Oscarem. W 1974 zagrała w Morderstwie w Orient Expressie, co z kolei zaowocowało 3 statuetką w jej karierze. Ostatnią nominację przyniósł jej film Jesienna sonata (1978). Uważała, że była to jej najlepsza rola.
Jej ostatnim triumfem był serial Kobieta o imieniu Golda z 1982, w którym za rolę Goldy Meir przyznano jej nagrodę Emmy. Jednak Ingrid tego nie doczekała. Zmarła w 67. rocznicę urodzin na raka piersi.
Amerykański Instytut Filmowy sklasyfikował ją na czwartym miejscu na liście najlepszych aktorek w dziejach kina. Ma także swoją gwiazdę na hollywoodzkim Walk of Fame przy 6759 Hollywood Blvd.
Napisała również autobiografię My story, która stała się bestsellerem.
|
|
||
| Poprzednik Anna Magnani za Tatuowana róża |
Oscar dla Najlepszej aktorki pierwszoplanowej 1957 za Anastazja |
Następca Joanne Woodward za Trzy oblicza Ewy |
| Poprzednik Jennifer Jones za Pieśń o Bernadette |
Oscar dla Najlepszej aktorki pierwszoplanowej 1945 za Gasnący płomień |
Następca Joan Crawford za Mildred Pierce |
| Poprzednik Tatum O'Neal za Papierowy księżyc |
Oscar dla Najlepszej aktorki drugoplanowej 1975 za Morderstwo w Orient Expressie |
Następca Lee Grant za Szampon |
|
|||||||||||||||||||||||||||||
