| Instytut Elektrotechniki (IEL) | |
| Forma prawna | instytut badawczy |
| Data założenia | 1946 (jako IEL od 1 listopada 1951) |
| Siedziba | Warszawa, ul. Pożaryskiego 28 |
| Dyrektor | doc. dr hab. Wiesław Wilczyński |
| Branża | elektrotechnika |
| Strona internetowa | |
Instytut Elektrotechniki (IEL) – to instytut badawczy, której podstawowym celem działalności jest pełne i rzetelne zaspokojenie obecnych i przyszłych potrzeb klientów w zakresie prac badawczo-rozwojowych, produkcji jednostkowej i małoseryjnej, produkcji doświadczalnej, badań laboratoryjnych i certyfikacji wyrobów oraz prac wydawniczych i normalizacyjnych. Znajduje się w Międzylesiu w warszawskiej dzielnicy Wawer, a dyrektorem instytutu od 8 grudnia 2008 jest doc. dr hab. Wiesław Wilczyński.
W skład Instytutu wchodzą zakłady naukowo-badawcze, oddziały zamiejscowe, zakład doświadczalny, laboratoria badawcze i wzorcujące, zespół certyfikacji wyrobów elektrotechnicznych. Instytut Elektrotechniki posiada uprawnienia do prowadzenia przewodów doktorskich od roku 1956 i habilitacyjnych od roku 1970 oraz do nadawania stopni naukowych. W wyniku audytu w 2003 roku placówka uzyskała certyfikat systemu zarządzania jakością PN-EN ISO 9001:2001 (ISO 9001:2000).
Instytut Elektrotechniki jest organizatorem i współorganizatorem wielu krajowych i zagranicznych konferencji naukowych, na których są przedstawiane i omawiane najnowsze problemy i zagadnienia związane z elektrotechniką. Wydaje „Prace Instytutu Elektrotechniki” – wydawnictwo nieperiodyczne ukazujące się od 1951 r. Zawiera ono artykuły oryginalne, oparte na wykonanych w Instytucie badaniach tak teoretycznych jak i doświadczalnych, oraz prace habilitacyjne i skrócone prace doktorskie. Na łamach wydawnictwa goszczą również autorzy spoza Instytutu – z kraju i zagranicy.
Instytut Elektrotechniki jest również wydawcą czasopisma Nowa Elektrotechnika, gdzie opisuje się zjawiska fizyczne, rozwiązania konstrukcyjne, procesy technologiczne, najnowsze badania, nowoczesne materiały oraz projekty.
Spis treści |
Zakłady Naukowo – Badawcze
Laboratoria
Samodzielne Pracownie
Inne Komórki
Oddziały Zamiejscowe
Zakład Doświadczalny
Idea powstania tego typu placówki sięgająca lat II Rzeczypospolitej, zaczęła się konkretyzować po obradach IX Walnego Zgromadzenia Stowarzyszenie Elektryków Polskich w 1937 roku. Wtedy postawiono postulat utworzenia instytucji mającej na celu prowadzenie badań naukowych i naukowo-technicznych z zakresu elektrotechniki prądów silnych, na wzór wielkich instytutów narodowych innych krajów.
Wojna zahamowała proces powstawania Instytutu, ale już w lutym 1945 roku powołano do życia Państwowy Instytut Wysokich Napięć (PIWN), który miał swoją siedzibę w Politechnice Warszawskiej. Jego dyrektorem został został prof. dr hab. inż. Janusz Lech Jakubowski, a jego głównymi współpracownikami byli przedwojenni inżynierowie Henryk Ryżko, Wacław Lidmanowski i Władysław Lech.
1 września 1945 roku PIWN został przekształcony w Państwowy Instytut Elektrotechniczny (PIEL). Pierwszym zakładem instytutu był Zakład Wysokich Napięć. Otwarcie pierwszego w Polsce laboratorium wysokonapięciowego (w gmachu Politechniki) nastąpiło już w 1947 roku i służyło Zakładowi jeszcze przez 25 lat.
W 1948 roku Państwowy Instytut Elektroniczny został przekształcony w Główny Instytut Elektrotechniki (GIEL), który z kolei 1 listopada 1951 przekształcił się kolejny raz i przyjął obecną nazwę Instytut Elektrotechniki. Jednocześnie rozpoczęto budowę obiektów Instytutu w Warszawie-Międzylesiu.
dojazd: autobusami linii 115, 119, 125, 147, 305, 525 w pobliże głównej bramy wejściowej (przystanek Pożaryskiego), oraz autobusami 521, Arka, MiniBus, Wilga do przystanku PKP Międzylesie, a pociągiem Kolei Mazowieckich – do stacji kolejowej Warszawa-Międzylesie i przejść ul. Żegańską ok. 900 metrów.