Intuicjonistyczny rachunek zdań, INT, w wersji inwariantnej — rachunek zdaniowy w języku klasycznego rachunku zdań z regułą odrywania jako jedyną pierwotną regułą wnioskowania oraz aksjomatami następującej postaci:
Ax ![]() |
prawo poprzedzania |
Ax ![]() |
sylogizm Fregego |
Ax ![]() |
prawo opuszczania koniunkcji, 1. |
Ax ![]() |
prawo opuszczania koniunkcji, 2. |
Ax ![]() |
prawo wprowadzania koniunkcji |
Ax ![]() |
prawo wprowadzania alternatywy, 1. |
Ax ![]() |
prawo wprowadzania alternatywy, 2. |
Ax ![]() |
prawo łączenia implikacji |
Ax ![]() |
prawo opuszczania równoważności, 1. |
Ax ![]() |
prawo opuszczania równoważności, 2. |
Ax ![]() |
prawo wprowadzania równoważności |
Ax ![]() |
prawo przepełnienia |
Ax ![]() |
prawo redukcji do absurdu |
Zwracamy uwagę na brak (silnego) prawa podwójnego przeczenia:
, którego dodanie do aksjomatyki INT tworzy aksjomatykę klasycznego rachunku zdań.
W rachunku intuicjonistycznym dowodliwe są m.in. następujące formuły:
| 1. | ![]() |
prawo identyczności |
| 2. | ![]() |
słabe prawo podwójnego przeczenia |
| 3. | ![]() |
słabe prawo kontrapozycji |
| 4. | ![]() |
słabe prawo transpozycji |
| 5. | ![]() |
prawo de Morgana, 2. |
| 6. | ![]() |
prawo przechodniości |
| 7. | ![]() |
prawo importacji |
| 8. | ![]() |
prawo eksportacji |
Dla przykładu zaprezentujemy dowód formuł 1. i 2. w rachunku INT:
Prawo identyczności: 
| 1. | ![]() |
Ax![]() |
| 2. | ![]() |
Ax![]() |
| 3. | ![]() |
reguła odrywania: 1,2 |
| 4. | ![]() |
Ax![]() |
| 5. | ![]() |
reguła odrywania: 3,4 |
Słabe prawo podwójnego przeczenia: 
| 1. | ![]() |
Ax![]() |
| 2. | ![]() |
Ax![]() |
| 3. | ![]() |
reguła odrywania: 1,3 |
| 4. | ![]() |
Ax![]() |
| 5. | ![]() |
reguła odrywania: 3,4 |
| 6. | ![]() |
Ax![]() |
| 7. | ![]() |
reguła odrywania: 5,6 |
Narzędziem, które znakomicie przyspiesza proces dowodzenia, że pewne formuły są tezami INT jest następujące Twierdzenie o Dedukcji:
Twierdzenie o dedukcji

gdzie
oznacza zbiór formuł dowodliwych w INT ze zbioru założeń
.
Jako ilustrację tego twierdzenia wykażemy dowodliwość w INT prawa przechodniości dla implikacji (p. 6. – wyżej):
| 1. | ![]() |
reguła odrywania: ![]() |
| 2. | ![]() |
reguła odrywania: ![]() |
| 3. | ![]() |
twierdzenie o dedukcji |
| 4. | ![]() |
twierdzenie o dedukcji |
| 5. | ![]() |
twierdzenie o dedukcji |
Dowód tego faktu bez użycia twierdzenia o dedukcji zajmuje ponad 20 linii.
Przestrzegamy przy tym, że użycie twierdzenia o dedukcji pokazuje, iż istnieje dowód danej formuły w rachunku INT nie wskazując jednak tego dowodu eksplicite.
Twierdzenie o dedukcji w przedstawionej wyżej formie nazywa się także czasem klasycznym twierdzeniem o dedukcji w odróżnieniu od następującego uogólnionego twierdzenia o dedukcji:
Uogólnione twierdzenie o dedukcji



gdzie zbiór formuł jest sprzeczny oznacza, ze można wywieść z niego dowolną formułę języka rachunku zdań.
jako przykład użycia tej wersji twierdzenia o dedukcji, wykażemy dowodliwość w INT prawa importacji (p. 7. – wyżej) oraz tzw. słabego prawa kontrapozycji: 
Prawo importacji
| 1. | ![]() |
| 2. | ![]() |
| 3. | ![]() |
Słabe prawo kontrapozycji
| 1. | ![]() |
| 2. | ![]() |
| 3. | ![]() |
| 4. | ![]() |
| 5. | ![]() |
Zarówno klasyczne twierdzenie o dedukcji, jak i jego uogólniona wersja prawdziwe są w klasycznym rachunku zdań.