Ireneusz Gwidon Kamiński

Ireneusz Gwidon Kamiński (ur. 1 marca 1925 r. w Gnieźnie - zm. 13 września 1996 w Szczecinie) - polski prozaik.

Ukończył I Liceum Ogólnokształcące w Gnieźnie - maturą w 1947 roku.Ukończył filologię polską na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza. W latach 1942-1945 był na robotach przymusowych w III Rzeszy. Debiutował w 1950 r. na łamach tygodnika "Wieś" (Łódź) jako poeta. W latach 1949-1954 był współpracownikiem prasy poznańskiej. Od 1954 r. mieszkał w Szczecinie, gdzie w 1956-1957 był redaktorem działu literackiego tygodnika społeczno-kulturalnego "Ziemia i Morze". Pod redakcją I. G. Kamińskiego ukazał się "Almanach Szczecin Literacki" 1958 r. W latach 1971-1985 był zastępcą redaktora naczelnego kwartalnika "Vinieta". Pochowany w kwaterze zasłużonych na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie.

Nagrody

• 1958 r. - nagroda miasta Szczecina
• 1961 r. - nagroda Wojewódzkiej Rady Narodowej w Szczecinie za działalność literacką i społeczną
• 1968 r. - kolejna nagroda Wojewódzkiej Rady Narodowej

Twórczość

• Węgierska opowieść (1954)
• Czerwony sokół (1957)
• Mściciel przypływa z Rugii (1958)
• Czas słońca (1960)
• Białe wrony (1963)
• Anastazja, czyli opowieści garbusa (1969)
• Paszcza smoka (1970)
• Krystyna i rapier (1971)
• Odro, rzeko pogańska (1975)
• Święty ateusz (1988)
• Kontredans (1988)
• Retrospekcja (1990)
• Diabelska ballada (1992)
• Dziesiąta planeta (1995)

Bibliografia

• Lesław Bartelski M.: Polscy pisarze współczesni, 1939-1991: Leksykon. Wydawn. Nauk. PWN. ISBN 83-01-11593-9. 
• red. Ireneusz Gwidon Kamiński: Szczecin Literacki. Szczecin: Szczeciński Oddział Związku Literatów Polskich, 1958.