| Irving Fisher 1867-1947 |
|
| Narodowość | Amerykanin |
| Kierunek | Szkoła neoklasyczna |
Iriving Fisher (ur. 27 lutego 1867 r. w Nowym Jorku, zm. 29 kwietnia 1947 r. w Nowym Jorku) – ekonomista amerykański, przedstawiciel szkoły neoklasycznej w ekonomii. Zajmował się ilościową teorią pieniądza oraz teorią destrybucji.
Irving Fisher w swojej teorii stwierdził, że ceny zmieniają się wraz z ilością pieniądza znajdującego się w obiegu, przy czym uwzględniał szybkości obiegu pieniądza jak i liczbę transakcji, w których pieniądz ten uczestniczył. Zależność tę prezentuje równanie

gdzie:
Pieniądz traktowany jest jako zjawisko zewnętrzne, egzogeniczne.
Podtrzymał tezę Ricarda, że „zmiany ogólnego poziomu cen są proporcjonalne do zmian M, gdyż V i T są w krótkim okresie mało zmienne”. Wyjątek stanowią dwie okoliczności:
Fisher był zwolennikiem stałości wartości pieniądza, a źródeł jej niestabilności upatrywał w zmianach podaży pieniądza. Nadmierna podaż rodzi inflację, ta zaś zagraża prawidłowemu funkcjonowaniu gospodarki, za równie niebezpieczną uważał deflację.
Teoria pieniądza spotkała sie z życzliwym przyjęciem, posłużyła ekonomistom w XX wieku do budowy nowej monetarnej teorii ilościowej pieniądza.
Teoria dystrybucji przede wszystkim wyjaśniała istotę procentu. Fisher doszedł do wniosku, że przyczyną istnienia procentu, jako samodzielnego dochodu, jest przedkładanie przez jednostki dóbr i dochodów teraźniejszych nad przyszłymi. Wynikało to z preferencji jednostki:
Jednostka, będąc niecierpliwą, preferowała dobra teraźniejsze. Fisher doszedł do wniosku że miały ona większe znaczenie niż dobra przyszłe ponieważ:
Przedkładanie dóbr teraźniejszych nad przyszłymi było przyczyną powstawania tzw. agio - premii, czyli stopy procentowej dla wartości dóbr teraźniejszych. Stopę procentową rozumiał jako ceną jaką jednostka jest w stanie zapłacić aby uzyskać dobro albo dochód dzisiaj a nie w odległej przyszłości.