Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Isaac Manuel Francisco Albéniz (ur. 29 maja 1860, zm. 18 maja 1909) – hiszpański kompozytor i pianista.
Albéniz zaczął się uczyć gry na fortepianie, gdy miał trzy lata. Uczyła go jego starsza siostra. Był genialnym dzieckiem; występował po raz pierwszy w wieku czterech lat. Gdy miał lat siedem, zdał egzaminy z fortepianu do paryskiego konserwatorium, ale nie przydzielono mu miejsca z powodu zbyt młodego wieku. Rok później jego ojciec stracił pracę i zabrał swoich dwoje dzieci w podróż, by mogły dawać koncerty i zarobić trochę pieniędzy. W roku 1869 rodzina przeniosła się do Madrytu, ale Albéniz miał dzieciństwo bez stałego miejsca zamieszkania. Dwa razy uciekł z domu; dawał koncerty, a nawet uciekł do Ameryki Łacińskiej – odwiedził Argentynę, Urugwaj, Brazylię, Kubę, Portoryko. Z Ameryki Południowej udał się do Stanów Zjednoczonych. Wrócił do Hiszpanii w roku 1873. W wieku piętnastu lat dawał już koncerty na całym świecie. Po krótkiej przerwie w konserwatorium w Lipsku, w 1876 roku poszedł na studia do Brukseli. W roku 1880 pojechał do Budapesztu, by podjąć studia u Franciszka Liszta.
W 1884 roku jego siostra chciała zostać śpiewaczką w Teatrze Zarzuela. Gdy nie została doń zaangażowana, popełniła samobójstwo.
Albéniz kontynuował podróże po całym świecie. W roku 1883 spotkał nauczyciela i kompozytora Filipa Pedrella, który zainspirował go do napisania muzyki hiszpańskiej na wzór Suite Española, Op. 47. Piąta część tej suity, zwana Asturias (Leyenda), została później zaaranżowana na gitarę.
Kompozytor Francisco Tárrega opracował wiele aranżacji gitarowych licznych utworów fortepianowych Albeniza. Albéniz powiedział pewnego razu, że wolał gitarowe aranżacje Tárregi od swoich własnych oryginalnych wersji na fortepian.
W latach 90. XIX wieku Albéniz mieszkał w Londynie i Paryżu i pisał głównie prace dla teatru. W roku 1900 zaczęła mu doskwierać choroba Brighta. Pisał od tego momentu więcej muzyki na fortepian. Między latami 1905 i 1909 skomponował swoje najsławniejsze dzieło, Iberię (1908) – suitę składającą się z dwunastu fortepianowych impresji.
Wśród jego kompozycji orkiestrowych znajdują się Rapsodia hiszpańska (1887) i poemat symfoniczny Catalonia (1899).
W roku 1883 kompozytor poślubił swą studentkę Rosinę Jordanę. Mieli troje dzieci: Blancę (która zmarła w roku 1886), Laurę (malarka), i Alfonsa (grał dla Real Madrid na początku I dekady XX wieku nim został dyplomatą).
Albéniz zmarł 18 maja 1909 roku w wieku 48 lat w Cambo-les-Bains. Jest pochowany w Barcelonie.
Na fortepian (często grane przez gitarzystów):
