Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Ivanoe Bonomi | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 18 października 1873 Mantua |
| Data i miejsce śmierci | 20 kwietnia 1951 Rzym |
| Premier Włoch | |
| Okres urzędowania | od 4 lipca 1921 do 25 lutego 1922 |
| Poprzednik | Giovanni Giolitti |
| Następca | Luigi Facta |
| Premier Włoch | |
| Okres urzędowania | od 9 czerwca 1944 do 21 czerwca 1945 |
| Poprzednik | Pietro Badoglio |
| Następca | Ferruccio Parri |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Ivanoe Bonomi (ur. 18 października 1873 w Mantui, zm. 20 kwietnia 1951 w Rzymie) – włoski polityk, dwukrotny premier Włoch, minister w różnych rządach, przewodniczący Senatu, lider włoskiego ruchu antyfaszystowskiego.
Z wykształcenia prawnik, zajmował się zawodowo m.in. dziennikarstwem[1]. Po raz pierwszy do Izby Deputowanych został wybrany w 1909 z ramienia Włoskiej Partii Socjalistycznej. Wkrótce został z niej usunięty, współtworzył wówczas umiarkowaną Włoską Socjalistyczną Partię Reformistyczną.
W okresie I wojny światowej służył jako ochotnik. W latach 1916–1917 był ministrem robót publicznych. W 1920 objął urząd ministra wojny, brał udział w negocjowaniu traktatu z Rapallo między Królestwem Włoch i Królestwem SHS. W 1921 został ministrem skarbu. Od lipca 1921 do lutego 1922 stał na czele włoskiego rządu, ustąpił wobec wzrastającej pozycji faszystów. Po dojściu Benita Mussoliniego wycofał się na kilkanaście lat z działalności publicznej.
Od 1940 działał w nielegalnym ruchu antyfaszystowskim, stał się wkrótce jego liderem. Brał udział w organizacji Demokratycznej Partii Pracy i Komitetu Wyzwolenia Narodowego. W czerwcu 1944 stanął na czele wielopartyjnego rządu tymczasowego, obejmując też funkcje ministra spraw wewnętrznych i p.o. ministra spraw zagranicznych[2]. W grudniu tego samego roku utworzył nowy gabinet, w którym zatrzymał tekę ministra spraw wewnętrznych. Urząd premiera sprawował do czerwca 1945[3].
W 1946 został posłem do powołanej po II wojnie światowej konstytuanty (Assemblea Costituente della Repubblica Italiana), która działała do 1948. Uzyskał następnie mandat senatora I kadencji, wybrano go na przewodniczącego wyższej izby włoskiego parlamentu[1]. Funkcję tę pełnił do czasu swojej śmierci.
|
||||||||||
