Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Ivo Josipović | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 28 sierpnia 1957 Zagrzeb |
 3. Prezydent Chorwacji |
|
| Okres urzędowania | od 18 lutego 2010 |
| Poprzednik | Stjepan Mesić |
| Członek Zgromadzenia Chorwackiego |
|
| Przynależność polityczna | Socjaldemokratyczna Partia Chorwacji (SDP) |
| Okres urzędowania | od 2003 |
| Odznaczenia | |
   |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Ivo Josipović (wym. [ˈiːʋɔ jɔˈsiːpɔʋitɕ]; ur. 28 sierpnia 1957 w Zagrzebiu) – chorwacki polityk i muzyk, członek parlamentu od 2003. Wybrany na stanowisko prezydenta w wyborach na przełomie 2009/2010, urząd objął 18 lutego 2010.
Spis treści |
Ivo Josipović urodził się w 1957 w Zagrzebiu, gdzie uczęszczał do szkoły podstawowej i średniej. W 1980 ukończył Wydział Prawa na Uniwersytecie w Zagrzebiu, a w 1983 Akademię Muzyczną w Zagrzebiu, w której uczył się komponowania u boku Stanko Horvata[1][2]. W 1985 ukończył studia magisterskie z zakresu prawa karnego, a w 1994 doktoryzował się w tej dziedzinie[3][4].
W 1984 został wykładowcą prawa karnego, a następnie profesorem na Wydziale Prawa Uniwersytetu w Zagrzebiu. Wykładał także na wielu zagranicznych uczelniach, w Instytucie Maxa Plancka ds. Zagranicznego i Międzynarodowego Prawa Karnego we Fryburgu, na Karl-Franzens-Universität Graz, w Instytucie HEUNI (European Institute for Crime Prevention and Control) w Helsinkach oraz prowadził własne badania w Instytucie Maxa Plancka ds. Publicznego i Prywatnego Prawa Międzynarodowego w Hamburgu i na Yale University w Stanach Zjednoczonych. Jest autorem 85 artykułów na temat prawa karnego oraz międzynarodowego prawa karnego oraz członkiem licznych krajowych i międzynarodowych organizacji prawniczych i artystycznych. W 1994 był współzałożycielem niezależnego Chorwackiego Centrum Prawnego (Hrvatski pravni centar)[4].
W 1980 został członkiem Związku Komunistów Chorwacji (SKH, Savez komunista Hrvatske). Na początku lat 90. XX w. wszedł w skład nowo powstałej Socjaldemokratycznej Partii Chorwacji (SDP, Socijaldemokratska partija Hrvatske). W 1994 opuścił szeregi partii i wycofał się z życia politycznego. Pełnił funkcję eksperta i przedstawiciela Chorwacji przed ICTY. Był ekspertem Rady Europy i członkiem jej delegacji ds. oceny warunków więziennych na Ukrainie, w Mongolii i w Azerbejdżanie. Do życia politycznego powrócił w 2003 za namową premiera Ivicy Račana. W wyniku wyborów w 2003 wszedł w skład parlamentu z listy Socjaldemokratycznej Partii Chorwacji (SDP). W wyborach w 2007 odnowił mandat deputowanego[1][3][4].
Jako muzyk, Josipović jest autorem kompozycji dla instrumentów solowych oraz orkiestr kameralnych i symfonicznych. Do jego najbardziej znanych utworów należą: Samba de camera (1985), Drmeš (1986), Dernek (1988) oraz Diabolezza (2006). Josipović pełnił szereg istotnych funkcji w chorwackim środowisku muzycznym. W latach 1987-2000 zajmował stanowisko sekretarza Chorwackiego Środowiska Kompozytorów. Od 1991 pełni funkcję dyrektora Zagreb Music Biennale, corocznego zagrzebskiego festiwalu muzycznego[2]. Josipović jest żonaty z Tatianą Josipović, również profesorem prawa, ma córkę Lanę. Mówi w języku angielskim i niemieckim[3].
Ivo Josipović od początku 2009 był wymieniany jako potencjalny kandydat Socjaldemokratycznej Partii Chorwacji (SDP) w wyborach prezydenckich w grudniu 2009 i styczniu 2010[5]. 20 czerwca 2009 oficjalnie ogłosił zamiar startu w wyborach[6]. 12 lipca 2009 wygrał prawybory w SPD i został jej oficjalnym kandydatem. W głosowaniu pokonał Ljubo Jurčića, zdobywając prawie 65% głosów poparcia[7].
19 listopada 2009 na placu przed Chorwackim Teatrem Narodowym w Zagrzebiu rozpoczął oficjalnie swoją kampanię wyborczą, której hasło brzmiało "Nowa Sprawiedliwość". Na pierwszym miejscu swojego programu wyborczego umieścił walkę z korupcją. Wśród jego obietnic wyborczych znalazła się także reforma wymiaru sprawiedliwości i współpraca z rządem w celu zakończenia w 2010 rozmów akcesyjnych Chorwacji z Unią Europejską. Josipović przez cały czas trwania kampanii był liderem sondaży przedwyborczych, które dawały mu pewne zwycięstwo w pierwszej turze wyborów. Zgodnie z ich przewidywaniami, 27 grudnia 2009 odniósł w niej zwycięstwo, zdobywając 32,4% głosów poparcia i tym samym znacznie wyprzedzając swojego głównego rywala, startującego jako kandydata niezależnego, burmistrza Zagrzebia, Milana Bandića, który uzyskał 14,8% głosów[8].
Sondaże wyborcze przed II turą głosowania również wskazywały na jego zwycięstwo. Zdobywał w nich poparcie na poziomie 52-55%, w porównaniu z 38-45% poparcia dla Bandića. Jawił się jako polityk bardziej umiarkowany i nieobciążony żadnymi aferami korupcyjnymi w odróżnieniu od swego rywala, któremu dodatkowo media zarzucały prowadzenie populistycznej polityki[9]. Ostatecznie, w II turze wyborów 10 stycznia 2010, Josipović wygrał ze zdecydowaną przewagą, zdobywając 60,3% głosów. W swoim przemówieniu stwierdził, że jego zwycięstwo jest zwycięstwem wszystkich uczciwych ludzi, niezależnie od preferencji wyborczych. Zapowiedział "bezkompromisową walkę z korupcją" oraz oznajmił, że wszyscy, w tym także on, "pragną żyć w państwie, w którym praca jest wynagradzana a przestępstwa karane, w państwie bezpieczeństwa socjalnego i sprawiedliwości"[10][11].
18 lutego 2010 na placu Świętego Marka w Zagrzebiu został oficjalnie zaprzysiężony na stanowisku prezydenta w obecności członków Sądu Konstytucyjnego. W wygłoszonym przemówieniu zapowiedział walkę z niesprawiedliwością oraz zobowiązał się do podjęcia wszelkich działań w celu jak najszybszego wejścia Chorwacji do Unii Europejskiej. Podziękował prezydentowi Mesićowi za 10 lat pracy i jego wkład w demokratyzację kraju. W ceremonii uczestniczyło dziesięciu szefów państw oraz liczne delegacje zagraniczne[12] w tym Prezydent RP Lech Kaczyński.
|
|||||||
