Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Iwan Christoforowicz Bagramian Иван Христофорович Баграмян |
|
 płk Iwan Bagramian w 1938 |
|
 Marszałek Związku Radzieckiego |
|
| Data i miejsce urodzenia | 2 grudnia 1897 Czardachły |
| Data i miejsce śmierci | 21 września 1982 Moskwa |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | 1915–1917 (armia carska), 1917–1982 (Armia Czerwona) |
| Siły zbrojne |  armia carska Armia Czerwona |
| Stanowiska | szef sztabu Frontu Południowo-Zachodniego, d-ca: 11 Armii Gwardyjskiej, 1. Frontu Nadbałtyckiego, 3. Frontu Białoruskiego, Nadbałtyckiego OW, Główny Inspektor Szkolenia RKKA, kom. Akademii Sztabu Generalnego RKKA |
| Główne wojny i bitwy | I wojna światowa, wojna domowa w Rosji, II wojna światowa, Wielka Wojna Ojczyźniana |
| Odznaczenia | |
                       |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Iwan Christoforowicz Bagramian (Howannes Chaczaturowicz), ros. Иван Христофорович Баграмян, orm.. Հովհաննես Խաչատուրի Բաղրամյան (ur. 2 grudnia 1897 we wsi Czardachły k. Elizawetpola, zm. 21 września 1982 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, Marszałek Związku Radzieckiego, komendant Akademii Sztabu Generalnego RKKA, członek Komitetu Centralnego KPZR, deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 2., 3., 4., 5., 6., 7., 8., 9. i 10. kadencji (1946–1982), dwukrotny Bohater Związku Radzieckiego (1944, 1977).
Spis treści |
Urodził się 2 grudnia 1897 we wsi Czardachły, w pobliżu Jelizawetpola (ob. rejon Shamkir na terenie Azerbejdżanu), w biednej ormiańskiej rodzinie. Ojciec pracował na kolei, a matka – pochodząca z rodziny wiejskiego kowala – całkowicie poświęciła się wychowaniu dzieci. Ukończył ormiańską cerkiewną szkołę podstawową w Elizawetpolu, następnie w latach 1912–1915 technikum. Po kilku miesiącach pracy na kolei wstąpił ochotniczo do Armii Imperium Rosyjskiego. Służbę rozpoczął w zapasowym batalionie piechoty, następnie kontynuował w 2. przygranicznym pułku piechoty i do 1917 służył na Kaukazie. W 1917 ukończył szkołę chorążych. Po rewolucji lutowej i powstaniu w 1918 Demokratycznej Republiki Armenii, uczestniczył w walkach przeciw wojskom tureckim. Służył w 3. pułku piechoty i 1. pułku kawalerii Pierwszej Ormiańskiej Republiki pod dowództwem gen. Mowsesa Silikjana, gdzie dowodził kolejno kompanią i szwadronem.
W 1920 wstąpił do Armii Czerwonej, w której szeregach walczył pełniąc funkcję dowódcy dywizjonu i pułku kawalerii. Po ukończeniu w 1934 Akademii Wojskowej im. Michaiła Frunzego mianowany szefem sztabu 5 Dywizji Kawalerii. W 1936 podjął studia w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego.
Od września 1940 szef sztabu 12. Armii, od listopada 1940 zastępca szefa sztabu Kijowskiego Specjalnego Okręgu Wojskowego. Po rozpoczęciu wojny z Niemcami w 1941 zastępca, a następnie szef sztabu Frontu Południowo-Zachodniego. W 1941 wstąpił do WKP(b). W 1943 otrzymał nominację na dowódcę 11 Armii Gwardyjskiej. W latach 1944–1945 dowódca 1. Frontu Nadbałtyckiego, a od kwietnia 1945 dowódca 3. Frontu Białoruskiego.
Po wojnie wyznaczony na dowódcę Nadbałtyckiego Okręgu Wojskowego kierował walką z partyzanckimi ugrupowaniami niepodległościowymi na Litwie i Łotwie. W 1954 otrzymał stanowisko głównego inspektora szkolenia Armii Czerwonej, a w 1956 został komendantem Akademii Sztabu Generalnego. W 1958 wyznaczony na stanowisko wiceministra obrony – szefa tyłów Sił Zbrojnych ZSRR. W 1961 wszedł w skład Komitetu Centralnego KPZR. Niezależnie od piastowanych stanowisk wojskowych i rządowych w latach 1948–1958 był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR.
Autor książki Miasto nad Dnieprem (1965, wydanie polskie 1966), "Taki był początek wojny" (wydanie polskie 1972), "Tak wykuwaliśmy zwycięstwo" (wydanie polskie 1980).
