Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Iwan Jefimowicz Pietrow Иван Ефимович Петров |
|
 gen. armii Iwan Pietrow |
|
 generał armii |
|
| Data i miejsce urodzenia | 30 września 1896 Trubeck, Imperium Rosyjskie  |
| Data i miejsce śmierci | 7 kwietnia 1958 Moskwa, ZSRR  |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | 1916–1917 (armia carska) 1918–1958 (RKKA i AR) |
| Siły zbrojne |  armia carska Armia Czerwona i AR |
| Stanowiska | dowódca: 27. Korpusu Zmechanizowanego, Frontu Północno-Kaukaskiego, 33. Armii, 2. Frontu Białoruskiego, 4. Frontu Ukraińskiego, I z-ca Gł. Inspektora RKKA, I z-ca Naczelnego Dowódcy Wojsk Lądowych ZSRR |
| Główne wojny i bitwy | wojna domowa w Rosji, II wojna światowa: |
| Odznaczenia | |
                   |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Iwan Jefimowicz Pietrow, ros. Иван Ефимович Петров (ur. 30 września 1896 w Trubecku, zm. 7 kwietnia 1958 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, generał armii, I z-ca Głównego Inspektora RKKA, I z-ca Naczelnego Dowódcy Wojsk Lądowych ZSRR, Bohater Związku Radzieckiego (1945), deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 2., 3. i 4. kadencji.
Spis treści |
Urodził się 30 września 1896 w mieście Trubeck (ob. obwód briański) w rodzinie szewca. W 1913 ukończył gimnazjum męskie i kontynuował naukę w seminarium nauczycielskim w Karaczewie. Korzystając ze stypendium ziemskiego dla niezamożnych studentów, ukończył seminarium jesienią 1916.
W styczniu 1917 wstąpił do szkoły kadetów w Moskwie, które zakończył 1 czerwca 1917. Po studiach służył w randze porucznika w 156. Pułku Piechoty w Astrachaniu. Po chorobie na czerwonkę, został zwolniony z wojska z powodów zdrowotnych.
W 1918 wstąpił do RPK(b) i Armii Czerwonej. Brał udział w wojnie domowej, walczył na Froncie Wschodnim w 25. Dywizji Piechoty.
W maju 1918 uczestniczył w tłumieniu powstawania anarchistów w Samarze, a następnie w 1919, w składzie 1. samarskiego oddziału komunistycznego brał udział w walkach pod Syzraniem, Samarą, Melekesem i Symbirskiem przeciw wojskom Korpusu Czechosłowackiego i kozakom uralskim. Od maja 1920 dowódca plutonu na Froncie Zachodnim, członek specjalnego trybunału wojskowego, komisarz polityczny pułku.
Po zakończeniu wojny domowej rozpoczął służbę w Azji Środkowej, dowodził kolejno: szwadronem kawalerii, pułkiem, a następnie brygadą 11. Dywizji Kawalerii 1. Armii Konnej RKKA.
Wiosną 1922 rozpoczął służbę w Turkiestanie, gdzie jego dywizja została przeniesiona do walki z Basmactwem. We wrześniu 1922 został mianowany dowódcą połączonych oddziałów 2. brygady 11. Dywizji Kawalerii, wchodzącej w skład 13. Korpusu Strzeleckiego, specjalnie utworzonego dla walki basmaczami.
W 1926 i 1931 ukończył kursy doskonalące oficerów RKKA im. marsz. Borysa Szaposznikowa (KUKS "Wystrzał"). W 1929 dowódca 2. Turkmeńskiego Pułku Kawalerii, a w latach 1931–1932 dowódca 1. Turkmeńskiej Dywizji Górskiej. W latach 1932–1940 komendant Wyższej Szkoły Wojskowej im. Włodzimierza Iljicza Lenina w Taszkencie.
Od czerwca 1940 dowódca 194. Dywizji Piechoty, a od października inspektor piechoty w Środkowoazjatyckim Okręgu Wojskowym. W marcu 1941 został mianowany dowódcą 27. Korpusu Zmechanizowanego utworzonego w Azji Środkowej.
W chwili ataku Niemiec na ZSRR 27. Korpus Zmechanizowany po zakończeniu formowania został wysłany do Briańska. 8 lipca 1941 Sztab Generalny RKKA, na podstawie doświadczeń z pierwszych dni wojny podjął decyzję o rozformowaniu korpusu i reorganizacji dostępnych dywizji pancernych. 15 lipca 1941 27. Korpus Zmechanizowany został rozformowany, a Iwan Pietrow objął dowództwo 1. Dywizji Kawalerii.
20 sierpnia 1941 został dowódcą 25. Czapajewskiej Dywizji Piechoty, z którą uczestniczył w obronie Odessy, a 5 października 1941 objął dowództwo Samodzielnej Armii Nadmorskiej i kierował ewakuacją wojsk radzieckich z Odessy na Krym. Był jednym z dowódców obrony Sewastopola. Od listopada do grudnia 1941 wojska radzieckie pod dowództwem Iwana Pietrowa, wraz z marynarzami Floty Czarnomorskiej, odparły dwa natarcia 11. Armii Niemieckiej pod dowództwem gen. Ericha von Mansteina. W okresie czerwiec – lipiec 1942, przez 4 tygodnie, odpierał kolejne natarcia przewyższających sił niemieckich. Po upadku miasta razem z innymi dowódcami radzieckimi, został ewakuowany na okręt podwodny, gdzie przeżywając porażkę, próbował popełnić samobójstwo.
Od marca 1943 był szefem sztabu, a od maja tego roku dowodził Frontem Północno-Kaukaskim. Brał udział w operacji Noworosyjsko-Tamańskiej, w walkach przy wyzwalaniu półwyspu Tamańskiego oraz Majkopy, Krasnodaru i Noworosyjska.
20 listopada 1943, na podstawie dyrektywy Stawki WGK od 15 listopada 1943 Front Północno-Kaukaski został przekształcony w odrębną Armię Morza Czarnego. 4 lutego 1944 za nieudolne dowodzenie został odwołany ze stanowiska dowódcy Armii Morza Czarnego, zdegradowany do stopnia generała-pułkownika i przeniesiony do rezerwy.
Od 13 marca 1944 dowodził 33. Armią Frontu Zachodniego, od 12 kwietnia 2. Frontem Białoruskim, a od 6 sierpnia 4. Frontem Ukraińskim. 26 października został ponownie awansowany na stopień generała armii, a w marcu 1945 mianowany szefem sztabu 1. Frontu Ukraińskiego.
29 maja 1945, za umiejętne kierowanie wojskami w operacjach berlińskiej i praskiej otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego.
Po wojnie dowodził oddziałami Turkiestańskiego Okręgu Wojskowego. W latach 1952–1953 I zastępca Głównego Inspektora Armii Radzieckiej, a następnie szef wyszkolenia wojskowego i przygotowania fizycznego, I zastępca Naczelnego Dowódcy Wojsk Lądowych, Głównego Inspektoratu Ministerstwa Obrony ZSRR. Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR od 2. do 4. kadencji.
Zmarł 7 kwietnia 1958 w Moskwie i został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym.
