Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Iwan VI Romanow car Rosji |
|
 |
|
| Car Rosji | |
| Okres panowania | od 1740 do 1741 |
| Poprzednik | Anna Iwanowna |
| Następca | Elżbieta Romanowa |
| Dane biograficzne | |
| Urodzony | 23 sierpnia 1740 Petersburg |
| Zmarł | 16 lipca 1764 Szlisselburg |
| Ojciec | Antoni Ulryk |
| Matka | Anna Leopoldowna |
Iwan VI Antonowicz (ros. Иоанн Антонович) (ur. 23 sierpnia 1740 w Sankt Petersburgu, zm. 16 lipca 1764 w Szlisselburgu) – cesarz Rosji w latach 1740-1741
Spis treści |
Iwan Antonowicz pochodził z dynastii Welfów. Był po kądzieli prawnukiem cara Iwana V Romanowa, synem księżnej Anny Leopoldowny i księcia brunszwickiego, Antoniego Ulryka von Braunschweig-Wolfenbüttel.
Zgodnie z wolą cesarzowej Anny Iwanowny z 1731 roku Iwan wstąpił na tron Rosji w 1740 roku i otrzymał imię tronowe Iwana III. Jako władca-niemowlę nie miał żądnego wpływu na władzę w państwie, którą sprawowali w jego imieniu regenci, najpierw książę Ernest Jan Biron, a po jego aresztowaniu księżna Anna Leopoldowna.
Kilkunastomiesięczne rządy Iwana Antonowicza zakończyły się faktycznie 25 listopada 1741 roku, gdy spiskowcy wykonujący rozkazy księżnej Elżbiety Piotrowny zdobyli Pałac Zimowy i aresztowali rodzinę cesarską.
Po zamachu stanu z 1741 roku Iwan Antonowicz stał się najważniejszym więźniem w Cesarstwie Rosyjskim. Początkowo traktowano go jako przyszłego następcę tronu jednak izolowano od spraw publicznych. Mieszkał wraz z rodzicami w Rydze, w Oranienburgu i w majątku Chołmogory.
Z upływem jednak lat w otoczeniu cesarzowej Elżbiety Piotrownej wzrastała groźba, że cesarz powróci na tron, gdyż według Najwyższego Manifestu ogłoszonego w 1731 roku to jemu po ukończeniu 17 roku życia przypadał bezwzględnie tytuł imperatora. Aby do tego nie dopuścić cesarzowa Elżbieta nakazała uwięzić Iwana w jednej z najlepiej strzeżonych rosyjskich twierdz.
W 1756 roku 16-letni Iwan VI został uwięziony w twierdzy Szlisselburg, gdzie prawie całkowicie odizolowano go od świata zewnętrznego. W wyniku złego traktowania, izolacji i obawy o życie Iwan w krótkim czasie popadł w chorobę psychiczną. Mieszkał samotnie w celi, do której dostępu pilnowało przez całą dobę ośmiu żołnierzy z rozkazem stawiania zbrojnego oporu każdej próbie uwolnienia więźnia występującego pod imieniem Grigorij.
W 1762 roku za sprawą cesarza Piotra III los Iwana Antonowicza nieco się poprawił. Został przeniesiony do nowo wybudowanego pawilonu więziennego. Nie trwało to jednak długo, gdyż w tym samym roku Katarzyna II zaostrzyła środki bezpieczeństwa wobec pierwszego więźnia stanu i nakazała, aby w przypadku jakiejkolwiek próby uwolnienia Iwana żołnierze go zgładzili.
Iwan Antonowicz zginął z rąk strażników więziennych w nocy z 15/16 lipca 1764 roku, w chwili gdy próbowała go uwolnić z twierdzy szlisselburskiej grupa spiskowców pod dowództwem porucznika Wasyla Mirowicza.
Iwan VI został pochowany w nieoznaczonym grobie na terenie twierdzy w Szlisselburgu.
| Ferdynand Albrecht II von Braunschweig-Wolfenbüttel ur. 19 / 29 V 1680 zm. 3 / 13 IX 1735 |
Antonina Amalia von Braunschweig-Blankenburg ur. 14 / 24 IV 1696 zm. 6 III 1762 |
Karol Leopold von Mecklemburg-Schwerin ur. 26 XI 1678 zm. 28 XI 1747 |
Katarzyna Iwanowna 1) ur. 25 VII 1692 zm. 25 VI 1733 |
||||||||||
| Antoni Ulryk ur. 28 VIII 1714 zm. 15 V 1774 |
Elżbieta 2) ur. 18 XII 1718 zm. 19 III 1746 |
||||||||||||
| Iwan VI Antonowicz ur. 23 VIII 1740 zm. 16 VII 1764 |
|||||||||
|
| Poprzednik Anna Iwanowna |
 |
cesarz Rosji 1740-1741 |
|
Następca Elżbieta Romanowa |
