| Izba Poselska Republiki Czeskiej Poslanecká sněmovna Parlamentu České republiky |
|
| Państwo | |
| Rodzaj | izba niższa |
| Rok założenia | 1992 |
| Kierownictwo | |
| Przewodniczący | Miroslava Němcová |
| Wiceprzewodniczący | Kateřina Klasnová Vlasta Parkanová Lubomír Zaorálek |
| Struktura | |
| Liczba członków | 200 |
| Stowarzyszenia polityczne | CSSD (56) ODS (53) TOP 09 (41) KSCM (26) VV (24) |
| Ordynacja | ordynacja proporcjonalna |
| Ostatnie wybory | 28-29 maja 2010 |
| Siedziba | |
| Sněmovní 4, Praha 1 - 118 26 | |
| Strona internetowa | |
| Czechy |
|
Ten artykuł jest częścią serii: |
Izba Poselska (czes. Poslanecká sněmovna Parlamentu České republiky, PSP ČR) - izba niższa czeskiego parlamentu. Tworzy ją 200 przedstawicieli wybieranych raz na 4 lata w wyborach powszechnych, systemem proporcjonalnym. Obecny skład Izby pochodzi z wyborów w 2010 roku[1].
Spis treści |
Siedziba czeskiej Izby Poselskiej mieści się w praskiej dzielnicy Malá Strana przy ulicach: Sněmovní oraz Thunovské[2]. Główny budynek stanowi Pałac Thunovský, pochodzący z końca XVII wieku, który w 1779-1794 służył jako siedziba miejscowego teatru, a w 1801 roku został wykupiony przez czeską szlachtę, która urządziła w nim archiwum i kancelarię Urzędu Ziemskiego Królestwa Czeskiego. W 1861 roku po nadaniu Królestwu Czeskiego samorządu pałac został przebudowany na potrzeby Sejmu Krajowego. Między innymi dobudowano dwie kondygnację oraz urządzono w nim salę plenarną, która po dziś dzień pełni swoją rolę. W 1918 roku w jego wnętrzach proklamowano niepodległą Czechosłowację, a następnie urzędowała w nim pierwsza konstytuanta nowo powstałej republiki. Obecnie w gmachu mieszczą się: sala plenarna, komisje parlamentarne, kancelaria i biura klubów poselskich. W skład zabudowań sejmowych wchodzą także sąsiednie budynki przy ulicy Thunovskiej.
Początków czeskiego parlamentaryzmu należy dopatrywać się w połowie XIX wieku, co związane jest to z rozwojem takiej instytucji jaką był parlament. Czechy w tym czasie były częścią składową Cesarstwa Austriackiego, a mieszkańcy ziem tworzących dzisiejsze państwo czeskie wybierali swoich przedstawicieli do austriackiej Rady Państwa, dwuizbowego parlamentu działającego w latach 1861-1918[3].
Jednym ze skutków I wojny światowej było utworzenie niepodległej Czechosłowacji w 1918 roku. W tym czasie w Pradze obradowało jednoizbowe Zgromadzenie Konstytucyjne, które dwa lata później uchwaliło pierwszą konstytucję w dziejach tego państwa[4]. Na jej mocy powstała Pierwsza Republika Czechosłowacka, która posiadała parlament bikameralny podobnie jak dzisiaj złożony z Izby Poselskiej (300 posłów) i Senatu (150 senatorów). Obie izby wybierane były w ordynacji proporcjonalnej na 6 lat - Izba Poselska i 8 lat - Senat. W latach 1938-1948 działał parlament jednoizbowy - Zgromadzenie Narodowe, liczące 300 deputowanych[5].
Od 1968 roku na podstawie konstytucyjnej ustawy o federalizacji Czechosłowacji został ponownie wprowadzony parlament dwuizbowy zwany Zgromadzeniem Federalnym w którego skład wchodziła Izba Ludowa (150 posłów), której członkowie byli wybierani proporcjonalnie co do liczby ludności w poszczególnych republikach związkowych oraz Izby Narodów (150 posłów), do której 75 deputowanych wybierano w Czechach i 75 na Słowacji. Poza tym w obu częściach składowych działały parlamenty republikańskie - Rady Narodowe[6].
Po likwidacji Czecho-Słowacji 31 grudnia 1992 roku, kompetencje parlamentu niezależnej od tej pory Republiki Czeskiej przejęła Czeska Rada Narodowa, która została przemianowana na Izbę Poselską. Reaktywowano także Senat, do którego pierwsze wybory odbyły się w 1996 roku[7].
Izba Poselska jest wybierana co 4 lata według ordynacji proporcjonalnej w 14 okręgach wyborczych. W podziale mandatów uczestniczą te partie, które przekroczyły 5% próg wyborczy w skali całego kraju. Dla koalicji złożonych z dwóch, trzech lub więcej partii próg ten wynosi odpowiednio: 10, 15, 20%. Przyznawanie mandatów dokonywane jest za pomocą metody d'Hondta. Czynne prawo wyborcze przysługuje osobom, które są obywatelami Republiki Czeskiej i ukończyły w dniu wyborów 18 lat, zaś Kandydat do izby niższej czeskiego wynosi 21 lat[8].
Kadencja Izby Poselskiej trwa 4 lata. Nie może być ona rozwiązane na trzy miesiące przed jej upływem. W przeciwnym razie może być rozwiązana przez prezydenta, a tylko w wypadkach określonych przez konstytucje. Należą do nich[9]:
Jest wybierany spośród członków Izby Poselskiej i zgodnie z Konstytucją Republiki Czeskiej jest trzecim najwyższym konstytucyjnym urzędnikiem w Republice Czeskiej. Do jego głównych zadań należy zarządzanie izbą i prowadzenie obrad, a także zarządza wspólnym posiedzeniu obu izb parlamentu. Reprezentuje także izbę na zewnątrz. Obecnie funkcję tę sprawuje Miroslava Němcová z ODS.
| L.p. | Imię i nazwisko | Lata | Partia |
|---|---|---|---|
| 1 | Milan Uhde | 30 lipca 1992 - 27 lipca 1996 | ODS |
| 2 | Miloš Zeman | 27 lipca 1996 - 17 lipca 1998 | ČSSD |
| 3 | Václav Klaus | 17 lipca 1998 - 11 lipca 2002 | ODS |
| 4 | Lubomír Zaorálek | 11 lipca 2002 - 14 sierpnia 2006 | ČSSD |
| 5 | Miloslav Vlček | 14 sierpnia 2006 - 30 kwietnia 2010 | ČSSD |
| * | Miroslava Němcová[10] | 1 maja 2010 - 24 czerwca 2010 | ODS |
| 6 | Miroslava Němcová | od 24 czerwca 2010 | ODS |
W jego skład wchodzi przewodniczący oraz pierwszy zastępca przewodniczącego i dwóch pozostałych zastępców. Obecnie funkcję wiceprzewodniczących piastują:
Posłowie pracują w komisjach, komitetach i delegacjach, których celem jest rozpatrywanie i przygotowywanie spraw stanowiących przedmiot prac parlamentu, wyrażanie opinii w sprawach przekazanych pod ich obrady przez izbę, przewodniczącego izby lub prezydium izby, kontrola w zakresie określonym konstytucją i ustawą[11].
Główną funkcją Izby Poselskiej jest uchwalanie ustaw obowiązujących na terytorium Republiki Czeskiej i zatwierdzanie ważnych umów międzynarodowych, dotyczące podstawowych praw człowieka i wolności, umów politycznych i gospodarczych o charakterze ogólnym. Ponadto podejmuje decyzje w sprawach najwyższej rangi - ogłoszenie stanu wojennego, zgoda na pobyt obcych wojsk na terenie kraju.
Izba jest w stanie podejmować uchwały w obecności co najmniej 1/3 liczby swych członków. Do przyjęcia uchwały izby wymagana jest zgoda bezwzględnej większości obecnych posłów. Do przyjęcia ustawy konstytucyjnej i do zatwierdzenia umowy międzynarodowej wymagana jest zgoda 60% wszystkich obecnych posłów.
Projekty ustaw są przedkładane Izbie Poselskiej. Projekt ustawy może zgłosić poseł, grupa posłów, Senat, rząd lub przedstawicielstwo samorządowej jednostki terytorialnej wyższego stopnia. Projekt ustawy, na który Izba Poselska wyraziła zgodę, jest niezwłocznie przekazywany do Senatu, który może ustawę zatwierdzić, odrzucić lub zwrócić Izbie Poselskiej z poprawkami. Jeśli zostanie przyjęty przez obie izby trafia do Prezydenta, który może ją skierować do Sądu Konstytucyjnego[12].
| Partia/koalicja | Głosy | % | Miejsca | |
|---|---|---|---|---|
| Czeska Partia Socjaldemokratyczna (Česká strana sociálně demokratická) | 1 155 267 | 22,08 | 56 | |
| Obywatelska Partia Demokratyczna (Občanská demokratická strana) | 1 057 792 | 20,22 | 53 | |
| TOP 09 (Tradice Odpovědnost Prosperita 09) | 873 833 | 16,70 | 41 | |
| Komunistyczna Partia Czech i Moraw (Komunistická strana Čech a Moravy) | 589 765 | 11,27 | 26 | |
| Sprawy Publiczne (Věci veřejné) | 569 127 | 10,88 | 24 | |
| Razem (frek. 62,60%) | 5 230 859 | 200 | ||
| Źródło: Czeski Urząd Statystyczny | ||||
Na mapach: