Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Józef Kamiński | |
 generał broni |
|
| Data i miejsce urodzenia | 3 marca 1919 Brzeżany |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | 1940–1942 (RKKA) 1943–1983 (Ludowe Wojsko Polskie) |
| Stanowiska | dowódca: 34 Pułku Piechoty, POW, ŚOW, z-ca szefa Sztabu Zjednoczonych Sił Zbrojnych Układu Warszawskiego, komendant Akademii Sztabu Generalnego WP |
| Główne wojny i bitwy | II wojna światowa: |
| Późniejsza praca | prezes Zarządu Głównego ZBoWiD, prezes Zarządu Głównego ZKRPiBWP |
| Odznaczenia | |
                         |
|
Józef Kamiński (ur. 3 marca 1919 w Brzeżanach) – generał broni Wojska Polskiego, zastępca szefa Sztabu Zjednoczonych Sił Zbrojnych Państw Stron Układu Warszawskiego (1975–1978), komendant Akademii Sztabu Generalnego WP (1978–1985), prezes Zarządu Głównego ZBoWiD (1983–1990), prezes Zarządu Głównego ZKRPiBWP (1990–1999).
Spis treści |
Od 1940 służył w Armii Czerwonej, m.in. walczył w obronie Moskwy. Od 1943 w 1 Dywizji Piechoty. II wojnę światową zakończył w stopniu majora.
Następnie walczył z UPA jako zastępca dowódcy, a następnie dowódca 34 Pułku Piechoty. W następnych latach kolejno dowódca dywizji, dowódca korpusu i zastępca dowódcy okręgu wojskowego. W 1954 awansowany na generała brygady, w 1964 generała dywizji, a w 1974 generała broni.
W latach 1964–1971 był dowódcą Pomorskiego Okręgu Wojskowego, a następnie do 1975 Śląskiego Okręgu Wojskowego. W latach 1975–1978 był zastępcą szefa Sztabu Zjednoczonych Sił Zbrojnych Układu Warszawskiego w Moskwie, a następnie komendantem Akademii Sztabu Generalnego WP w Rembertowie (1978–1985). W latach 1983–1990 był prezesem Zarządu Głównego ZBoWiD, a w latach 1990–1999 prezesem Zarządu Głównego Związku Kombatantów RP i byłych Więźniów Politycznych. W latach 1988-1990 członek Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa.
W 1983 wybrany w skład Prezydium Krajowej Rady Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej.
W 1995 został oskarżony (m.in. wraz z gen. Wojciechem Jaruzelskim) o nakazanie użycia siły wobec protestujących robotników w Grudniu 1970.
Niejednokrotnie wypowiadał się w sprawie przemilczania zbrodni ludobójstwa dokonanej na Polakach przez nacjonalistów ukraińskich i ludność ukraińską[1].
