Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Józef Kazimierz Kossakowski | ||
 |
||
|
||
| Data i miejsce urodzenia | 16 marca 1738 Kowno |
|
| Data i miejsce śmierci | 9 maja 1794 Warszawa |
|
| Wyznanie | katolickie | |
| Kościół | rzymskokatolicki | |
| Prezbiterat | 17 kwietnia 1763[2] | |
| Nominacja biskupia | 13 marca 1775[2] | |
| Sakra biskupia | 30 kwietnia 1775[1] | |
| Odznaczenia | ||
  |
||
Józef Kazimierz Kossakowski herbu Ślepowron (ur. 16 marca 1738 w Kownie[3], zm. 9 maja 1794 w Warszawie) – biskup inflancko-piltyński od 1781, działacz polityczny, konsyliarz z Senatu w konfederacji targowickiej.[4]
Spis treści |
Był pisarzem wielkim litewskim, w 1781 roku odznaczony Orderem Orła Białego, kawaler Orderu Świętego Stanisława od 1778 roku[5].
Pochodził ze znanego na Litwie rodu szlacheckiego, był bratem hetmana Szymona, a także senatorów – kasztelana Antoniego i wojewody Michała. 17 kwietnia 1763 przyjął święcenia kapłańskie, studiował w Wilnie i Warszawie. Pełnił kościelne funkcje proboszcza w Wołpie i kanonika w Wilnie, udzielał się także politycznie.
13 marca 1775 został mianowany biskupem tytularnym Cinna, z obowiązkami biskupa pomocniczego wileńskiego (w Trokach). 17 września 1781 został przeniesiony na biskupstwo inflanckie[6], pełnił także funkcję administratora apostolskiego diecezji kurlandzkiej. Dokonał wówczas wielu oszustw i machinacji finansowych dla wzbogacenia się[potrzebne źródło]. Od 1787 pobierał stałą roczną pensję z ambasady rosyjskiej, był protegowanym ambasadora Stackelberga i z jego nominacji zasiadał w Radzie Nieustającej 1782-1786. 19 grudnia 1791 nadano mu godność biskupa koadiutora wileńskiego (przy osobie Ignacego Massalskiego)[7]. W okresie jego rządów diecezja inflancka została na krótki czas włączona do nowej archidiecezji mohylewskiej (1783).
Był zwolennikiem stronnictwa rosyjskiego i cesarzowej Katarzyny II. Był jednym z sygnatariuszy konstytucji 3 maja. [8]Wraz z bratem Szymonem stał na czele targowiczan na Litwie, faktycznie przejął władzę nad Litwą przy pomocy wojsk rosyjskich. Na sejmie grodzieńskim w 1793 roku został mianowany przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego członkiem deputacji do traktowania z posłem rosyjskim Jakobem Sieversem. [9]
Podczas insurekcji kościuszkowskiej, 22 kwietnia jego majątek został skonfiskowany na rzecz powstania postanowieniem Rady Zastępczej Tymczasowej[10]. 9 maja został razem z 3 innymi osobami przekazany przez Radę Zastępczą Tymczasową pod jurysdykcję Sądu Kryminalnego, który po kilku godzinach wydał wyrok śmierci przez powieszenie z natychmiastowym wykonaniem[11]. Wszyscy skazani zostali powieszeni w publicznej egzekucji na ulicach Warszawy.
Jego następcą na stolicy biskupiej inflanckiej został krewny, Jan Nepomucen Kossakowski.
| Poprzednik Antoni Maciej Sierakowski |
 |
Biskup inflancko-piltyński 1781 – 1794 |
|
Następca Jan Nepomucen Kossakowski |
