Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Józef Kopczyński (ur. 17 października 1930 r. w Żninie, zm. 25 maja 2006 r. w Poznaniu) – polski artysta rzeźbiarz, profesor ASP w Poznaniu.
Był synem Józefa Kopczynskiego, kupca zbożowego i Bronisławy z d. Nyka. Podczas II wojny światowej został wraz z rodziną wysiedlony do Nowego Targu. Po wojnie powrócił do Żnina, gdzie kontynuował naukę w gimnazjum i liceum. W 1949 r. zamieszkał w Poznaniu. W 1956 r. ukończył studia na PWSSP w Poznaniu, z którą już od 1955 r. pozostał związany zawodowo przez całe życie. Dyplom uzyskał w pracowni prof. Bazylego Wojtowicza. Był zatrudniony na Wydziale Grafiki, Malarstwa i Rzeźby, od 1963 r. był kierownikiem Pracowni Medalierstwa i Drobnych Form Rzeźbiarskich w II Katedrze Rzeźby, w 1976 r. został prodziekanem. Od 1963 r. był wykładowcą, od 1970 r. docentem etatowym, w 1982 otrzymał tytuł naukowy profesora, w 1995 został profesorem zwyczajnym.
Oprócz rzeźby, zajmował się medalierstwem, malarstwem, rysunkiem i (po 1970 r.) grafiką. W latach 1956–1957 współpracował z czasopismem "Wyboje" i grupą poetycką "Wierzbak". Brał udział w wielu wystawach zbiorowych w kraju i zagranicą, miał też wystawy indywidualne. Otrzymał szereg odznaczeń i wyróżnień, m.in. Nagrodę Ministra Kultury i Sztuki II stopnia za całokształt działalności artystycznej (1977). W latach 1965 i 1974 r. otrzymał Nagrodę Miasta Poznania i Województwa Poznańskiego, w 2001 r. Nagrodę Artystyczną Miasta Poznania. Był laureatem I nagrody w konkursie na pomnik Juliusza Słowackiego w Warszawie (1961) i króla Przemysła I w Poznaniu (1968). Otrzymał złoty medal w IV Konkursie na Grafikę i Rysunek im. Jana Wronieckiego (Poznań 1971). Do ważniejszych dzieł z dziedziny plastyki plenerowej i pomnikowej zalicza się Helios na pl. Rapackiego w Toruniu (1972), pomnik Mieszka I i Bolesława Chrobrego na dziedzińcu Muzeum Początków Państwa Polskiego w Gnieźnie (1975), pomnik Powstańców Wielkopolskich w Skalmierzycach (1978), ponadto obelisk w Pile (1961), fontanna (Kaskada) w Parku Marcinkowskiego (1962, zaginiona, rzeźba w Ogrodzie Botanicznym (1968) i w amfiteatrze na Cytadeli (1970) w Poznaniu, pomnik Jana Śniadeckiego (1963) i pomnik Walki i Męczeństwa (1969) w Żninie, rzeźba Tytusa Działyńskiego w Kórniku (1995–2000). W dziedzinie plastyki sakralnej do osiągnięć zalicza się figurę Chrystusa w kościele franciszkanów w Koszalinie, św. Jadwigi na Osiedlu Kwiatowym (d. Osiedle Plewiska) w Poznaniu i ołtarz w kościele dominikanów w Poznaniu. Był autorem tablic pamiątkowych, m.in. Tadeusza Szeligowskiego w Poznaniu, Henryka Wieniawskiego w Wiedniu i króla Stefana Batorego w Nyirbator oraz szeregu plakiet oraz medali pamiątkowych i okolicznościowych, związanych z Poznaniem i Wielkopolską. Jego prace znajdują się w zbiorach muzealnych w Poznaniu, Bydgoszczy, Toruniu i we Wrocławiu.
Od 1964 r. był żonaty z Pelagią z d. Wojewoda, rzeźbiarką. Także córka, Małgorzata Kopczyńska-Matusewicz, zięć, Tomasz Matusewicz i syn, Paweł Kopczyński są artystami plastykami.
Został pochowany w Alei Zasłużonych cmentarza na Miłostowie w Poznaniu.
