Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Józef Potocki | |
 Józef Potocki |
|
 Pilawa |
|
| Data urodzenia | 1673 |
| Miejsce urodzenia | Stanisławow |
| Data śmierci | 19.05.1751 |
| Miejsce śmierci | Załozce |
| Rodzina | Potoccy |
| Rodzice | Andrzej Potocki Anna Rysinska |
| Małżeństwo | Wiktoria Leszczynska Ludwika Mniszek |
| Dzieci | z Wiktorią Leszczynską: Zofia Potocka Stanisław Potocki |
| Odznaczenia | |
   |
|
Józef Potocki herbu Pilawa (ur. 1673, zm. 17 maja 1751) – hetman wielki koronny.
Syn Andrzeja Potockiego, hetmana polnego koronnego. W 1702 został wojewodą kijowskim. W 1703 przyczynił się do stłumienia buntu S. Paleja na Ukrainie. Początkowo stronnik saski, urażony przez Augusta II, przeszedł 1705 na stronę Leszczyńskiego, od którego otrzymał buławę polną (1706), potem wielką (1707). W 1706 dowodził prawym skrzydłem w przegranej bitwie pod Kaliszem, gdzie dostał się do niewoli. W 1708 r. przegrał bitwę pod Koniecpolem. Po bitwie połtawskiej przedarł się ze swym wojskiem na Węgry, gdzie służył w armii Franciszka Rakoczego. W roku 1710 przedostał się do Benderu, gdzie został przywódcą emigracji antyrosyjskiej. W roku 1711 dowodził nieudaną wyprawą stronników Stanisława Leszczyńskiego do Polski. Wróciwszy 1714 do kraju, wraz z ówczesnym biskupem warmińskim Teodorem Potockim (późniejszym prymasem) przewodził opozycji przeciw dworowi. W 1733 roku podpisał elekcję Stanisława Leszczyńskiego [1], regimentarz konfederacji dzikowskiej następnie, pogodziwszy się 1735 formalnie z Augustem III, został hetmanem wielkim koronnym. W 1743 otrzymał godność wojewody poznańskiego, 1748 kasztelana krakowskiego.
Potocki prowadził własną politykę zagraniczną, dalece wykraczającą poza przyjęte prawa i zwyczaje. W 1737 i 1738 roku przebywał u niego wysłannik turecki Ibrahim Effendi, o którego misji Potocki w ogóle nie poinformował Augusta III.
Wraz z prymasem Teodorem Potockim przewodził stronnictwu "republikantów", zwalczał rządy wettyńskie i "Familię", przeciw którym wchodził w porozumienia z Szwecją, Turcją i Prusami, przygotowywał zbrojną konfederację. w latach 1729-1750 przyczynił się do zerwania 9 sejmów. W rezultacie wichrzeniami swymi przyczynił się do udaremnienia aukcji wojska na sejmach.
W 1719 odznaczony Orderem Orła Białego, w 1742 został kawalerem rosyjskich orderów Św. Andrzeja Powołańca i Aleksandra Newskiego[2].
Spis treści |
