| Józef Stolarczyk | |
| Kraj działania | |
| Data i miejsce urodzenia | 12 lutego 1816 Wysoka |
| Data i miejsce śmierci | 6 lipca 1893 Zakopane |
| Pierwszy proboszcz Zakopanego | |
| Okres sprawowania | Od 1848 |
| Wyznanie | katolickie |
| Kościół | rzymskokatolicki |
| Inkardynacja | Archidiecezja krakowska |
| Prezbiterat | 28 sierpnia 1842 |
Józef Stolarczyk (ur. 12 lutego 1816 w Wysokiej koło Jordanowa, zm. 6 lipca 1893 w Zakopanem) – pierwszy proboszcz Zakopanego, taternik.
Pochodził z rodziny chłopskiej Jędrzeja Stolarczyka i Agaty z domu Działek[1]. Skończył gimnazjum pijarów w Podolińcu na Spiszu[2]. Studiował teologię w seminarium w Tarnowie. 28 sierpnia 1842 r. otrzymał w Tarnowie świecenia kapłańskie[3]. Pełnił służbę duszpasterską w Makowie (1842-1843) jako aplikant, w Nowym Targu (do marca 1847) jako katecheta, w Tarnowie (kwiecień – grudzień 1847) jako wikary[1]. 29 listopada 1847 r. został instytuowany, a 6 stycznia 1848 r. instalowany jako pierwszy proboszcz zakopiański[2]. Zdobył szacunek i zaufanie parafian. Rozbudował drewniany kościółek i rozpoczął budowę nowego, murowanego, utworzył pierwszy cmentarz i założył pierwszą szkołę w Zakopanem[1]. Przyczynił się do spopularyzowania miejscowości jako letniska, pośrednicząc między przybyszami a góralami. Prowadził kronikę parafialną, która została opublikowana w „Roczniku Podhalańskim” w latach 1914–1921. Napisał także wspomnienie Wycieczka na szczyt Gerlachu (1875)[2].
Był jednym z najlepszych taterników swojej epoki. Do jego największych osiągnięć należą: pierwsze wejście na Baranie Rogi (1867), ósme wejście na Gerlach (1874), trzecie wejście na Lodowy Szczyt. W 1883 został mianowany honorowym członkiem Towarzystwa Tatrzańskiego. Imieniem księdza jest nazwana przełęcz pomiędzy Czarnym Szczytem a Baranimi Rogami (Przełęcz Stolarczyka)[2]. W Zakopanem ulica Stolarczyka łączy Kasprusie i ulicę Kościeliską.
Został pochowany w Zakopanem na Cmentarzu Zasłużonych na Pęksowym Brzyzku.