Józef Szanajca

Józef Szanajca (ur. 13 marca 1902 w Lublinie r., zm. 24 września 1939 r. pod Płazowem) - polski inżynier architekt, jeden z najwybitniejszych przedstawicieli polskiej architektury modernistycznej. Reprezentował kierunek funkcjonalno-konstruktywistyczny. Propagator nowoczesnej estetyki architektonicznej, alternatywnej w stosunku do tradycji klasycznej i dworkowo-szlacheckiej. Filister Korporacji Akademickiej Welecja.

Szanajca był przed II wojną światową członkiem grupy architektonicznej Praesens. Był zwolennikiem funkcjonalizmu i konstruktywizmu w architekturze oraz idei Bauhausu. W latach 1926-1939 współpracował z Bohdanem Lachertem. 1927 ukończył Politechnikę Warszawską. (1929-1939) st. asystent w Katedrze Projektowania Hal Przestrzennych PW. (1929-1933) projektant w ZUS. (1935-1939) rzeczoznawca Towarzystwa Kredytowego m. Warszawy. Współpracował z na stałe z Bohdanem Lachertem, i dorywczo ze St. Brukalskim, L. Niemojewskim i W. Winklerem.

Zmobilizowany w 1939, poległ 24 września 1939 r. w okolicy Płazowa pod Tomaszowem Lubelskim.

Popiersie Józefa Szanajcy znajduje się na warszawskiej Pradze przy ulicy, której jest patronem .

Dyplomy i wyróżnienia

• 1928 w Warszawie,
• 1929 na I Państwowej Wystawie Krajowej w Poznaniu,
• 1930 w Budapeszcie,
• 1937 w Paryżu.

Spośród projektów przy których współpracował wyróżnionych zostało nagrodami: pierwszą – 17, drugą – 10, trzecią – 4 czwartą – 3. Zakupionych zostało siedem a „wzmiankę zaszczytną” przyznano jednej pracy.

Główne dzieła

• główny architekt biura projektów Centralnego Dworca Pocztowego (1933-39),

Prace dla Warszawy:

• dom mieszkalny BGK przy Frascati 3,
• dom mieszkalny Państwowego Zakładu Emerytalnego i szpital PCK na Solcu,
• wille na Saskiej Kępie i Żoliborzu.
• współautor pawilonu polskiego na wystawie w Paryżu 1937 (z B. Pniewskim, S. Brukalskim, B. Lachertem).