Język ajnuski

アイヌ・イタㇰ (Ainu itak)
Obszar	Japonia (wyspa Hokkaido), Rosja (Wyspy Kurylskie)
Liczba mówiących	15 (1991)
Klasyfikacja genetyczna	Język izolowany
Pismo	katakana, również łacińskie
Kody języka
ISO 639-1	–
ISO 639-2	ain
ISO 639-3	ain
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata

Język ajnuski (ajn. ainu itak) – język o nieustalonej przynależności językowej, którym posługują się Ajnowie zamieszkujący japońską wyspę Hokkaido. Wykazuje pewne podobieństwo do języka niwchijskiego. Z tego względu niekiedy włączany bywa do grupy paleoazjatyckiej, które to pojęcie jednakże nie jest używane w znaczeniu językoznawczym, a jedynie etnologicznym. Do początku XX w. językiem ajnoskim posługiwali się także mieszkańcy Sachalinu oraz Wysp Kurylskich. Ostatni człowiek posługujący się tą mową na Sachalinie zmarł w 1994 roku.

Język jest krytycznie zagrożony wymarciem wraz z postępującą asymilacją Ajnów. Według danych z 1996 r., w Japonii używa go 15 osób, głównie starszych.

Badaniem języka Ajnów zajmował się m.in. polski badacz Bronisław Piłsudski, brat Józefa Piłsudskiego.

Fonetyka

Istnieje pięć samogłosek:

Samogłoski języka Ajnów

	Przednie	Centralne	Tylne
przymknięte	i		u
Średnie	e		o
Otwarte		a

Spółgłoski:

Spółgłoski języka Ainu

	Dwuwargowe	Wargowo- zębowe	Przedniojęzykowo-dziąsłowe	Podniebienne	Tylnojęzykowe	Krtaniowe
Zwarte	p		t		k	ʔ
Zwarto-szczelinowe			ts
Nosowe	m		n
Szczelinowe			s			h
Półotwarte		w		j
Uderzeniowe			ɾ

Gramatyka

Język Ajnów jest językiem typu SOV.

Bibliografia

• Majewicz A. F.: Ajnu - Lud, jego język i tradycja ustna, Poznań 1984.
• Vovin A.: A Reconstruction of Proto-Ainu, Leiden 1993.
• Majewicz A. F.: Języki świata i ich klasyfikacja, PWN, Warszawa, 1989, ISBN 83-01-08163-5
• Alfred F. Majewicz: Dzieje i wierzenia Ajnów. Poznań: CIA-Books – SVARO, Ltd., 1991. ISBN 83-85100-07-5. 

Linki zewnętrzne

• Stara pieśń ajnoska
• Dane Ethnologue dla języka ajnoskiego