| Giudeo-italiano, לעז | |
| Obszar | Włochy, wyspa Korfu |
| Liczba mówiących | około 200 |
| Ranking | poza rankingiem |
| Klasyfikacja genetyczna | Języki indoeuropejskie *Języki romańskie **Języki zachodnioromańskie ***Język judeo-włoski |
| Pismo | łacińskie, hebrajskie |
| Status oficjalny | |
| język urzędowy | nigdzie |
| ISO 639-2 | roa |
| ISO 639-3 | itk |
| W Wikipedii | |
| Zobacz też: język, języki świata |
|
Język żydowsko-włoski lub Italkian (giudeo-italiano, לעז) – grupa dialektów romańskich, używanych przez Żydów zamieszkujących Włochy i wyspę Korfu. Obecnie prawie całkowicie wymarł.
Spis treści |
Pierwsze wzmianki o tym języku pojawiły się w X w. Rozwinął się on na podstawie lokalnych dialektów języka włoskiego z dodaniem zapożyczeń z języka hebrajskiego i innych europejskich języków żydowskich. Żydzi nazywali ten język La`az (לעז) czyli "język obcy" (nie-hebrajski); był on zapisywany alfabetem hebrajskim. W XVI w. zaczęto ten język nazywać "włoskim" (italiano: u-fitrono bi-leshon iṭalyano ופתרונו בלשון איטליאנו); powstawały w nim m.in. dzieła religijne np. Haggadah.
Następnie, gdy Żydów zmuszono do zamieszkania w gettach, ich dialekty zaczęto nazywać ghettaiolo (język getta) i giudeesco (żydowski). W 1942 Solomon Birnbaum stworzył nową nazwę dla języka judeo-włoskiego: italkian, od hebrajskiego słowa אטלקי.
Od XIX w. zaczął być wypierany przez język włoski i coraz częściej zapisywany alfabetem łacińskim; obecnie około 4000 osób zna w jakimś stopniu dialekty judeo-włoskie, a tylko 200 osób mówi nimi biegle. Tradycyjnie w tych dialektach śpiewane są pieśni paschalne włoskich Żydów.
Wyjątkową cechą dialektów judeo-włoskich jest tworzenie słów z rdzenia hebrajskiego z dodatkiem włoskich przyrostków, np. "axlare" (jeść); "gannaviare" (kraść); "dabberare" (mówić); "lekhtire" (iść). W podobny sposób tworzono rzeczowniki abstrakcyjne np. "tovezza" (dobroć).
Oprócz zapożyczeń hebrajskich, występują zapożyczenia z języka ladino i jidysz.
|
|||||||||||||||||