Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Limburgish, Limburgs | |
| Obszar | Holandia, Belgia, niewielki obszar Niemiec |
| Liczba mówiących | 1,6 mln. |
| Ranking | ? |
| Klasyfikacja genetyczna | Języki indoeuropejskie
|
| Pismo | łacińskie |
| Status oficjalny | |
| język urzędowy | Holandia (jako język regionalny od marca 1997); brak oficjalnego statusu w Belgii |
| Regulowany przez | brak oficjalnej regulacji |
| Kody języka | |
| ISO 639-1 | li |
| ISO 639-2 | lim |
| ISO 639-3 | lim |
| SIL | LIM |
| W Wikipedii | |
| Zobacz też: język, języki świata |
|
 |
|
 |
|
Język limburski, dialekt limburski – należy do dialektów dolnofrankijskich. Używa go ok. 1,6 mln mieszkańców Niderlandów w rejonie Limburgii i Nadrenii, oraz kilkaset tysięcy w Niemczech.
Etnolekt ten nie posiada ustandaryzowanej formy literackiej, ale tworzy diasystem wraz z innymi dialektami, którymi posługują się Holendrzy. W użyciu są różnorodne gwary, własnymi odmianami dialektu posługują się na przykład mieszkańcy następujących miast: Maastricht, Sittard, Roermond, Weert i Venlo. W północnych rejonach Limburgii gwary limburskie zbliżają się do standardowego języka niderlandzkiego.
Według części językoznawców, dialekt limburski jest na tyle odrębny, że może być uznany za język. Dodatkowym argumentem jest uznanie go przez władze Holandii językiem regionalnym. Posiada również swój kod ISO – lim.
Spis treści |
Zanim rozpocznie się analizę pozycji etnolektu limburskiego, należy uświadomić sobie co oznacza pojęcie język niderlandzki. W szerszym ujęciu jest to jeden z czterech języków zachodniogermańskich kontynentalnych, obok angielskiego, niemieckiego i fryzyjskiego. Pojęcie to można rozpatrywać na dwa zasadnicze sposoby:
Na tej podstawie można uznać, że etnolekt limburski jest dialektem języka niderlandzkiego.
Kwestia tego, czy dialekt limburski to jeden z etnolektów przynależnych do języka niderlandzkiego, czy może "krajowy język, który nie osiągnął dominacji" jest wciąż otwarta. Obecnie o statusie etnolektu decyduje polityka językowa[1], którą można rozumieć jako decyzje organów państwowych, bądź wolę samych użytkowników. Ta ostatnia pojawia się wówczas, gdy czują oni pewną odrębność kulturową i co za nią idzie również i językową. Ma to na celu ochronę etnolektu. Gdy ma on status języka, jest traktowany w inny sposób. Dialekty mają ogólnie tendencje do zanikania, są zastępowane przez warianty dużo bardziej zbliżone do języka standardowego. Gdy język posiadający stosunkowo małą liczbę użytkowników doświadcza kontaktów z językiem dominującym, takie procesy również zachodzą. Są one jednak hamowane przez umiejętność posługiwania się kilkoma językami, a także świadomość o potrzebie unikania mieszania się dwóch języków i zachowania "czystej" mowy. Formalizacja tych potrzeb wykonywana jest przez rządy państw, które nadają w danym kraju etnolektowi status języka regionalnego. Taki status etnolekt limburski otrzymał w Holandii w roku 1997 (ten sam status posiada również język dolnosaksoński). Unia Języka Niderlandzkiego zaznacza, iż o uznaniu limburskiego językiem zadecydowały względy socjolingwistyczne, a nie czysto lingwistyczne. W Belgii limburski nie ma statusu oficjalnego.
W związku z powyższym można uznać etnolekt limburski za język zachodniogermański.
Dwujęzyczna nazwa miejscowości Schipperskerk/Sjipperskirk - widok z Google Street View
|
||||||||||
|
|||||||||||||||||
