Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Bân-lâm-gú 閩南語 | |
| Obszar | Tajwan, ChRL i inne kraje Azji Wschodniej |
| Liczba mówiących | 46 mln[1] |
| Ranking | 21 |
| Klasyfikacja genetyczna | język chiński |
| Pismo | Pe̍h-ōe-jī i pismo chińskie |
| Status oficjalny | |
| język urzędowy | Tajwan |
| Regulowany przez | ? |
| Kody języka | |
| ISO 639-1 | zh |
| ISO 639-2 | chi/zho |
| ISO 639-3 | nan |
| SIL | nan (wszystkie języki min) |
| W Wikipedii | |
| Zobacz też: język, języki świata |
|
 |
|
 |
|
| Język minnański | |
| Nazwa chińska | |
| Hanyu pinyin | Mǐnnányǔ |
| Zn. tradycyjne | 閩南語 |
| Zn. uproszczone | 闽南语 |
Język minnański, minnan lub tajwański – język lub grupa blisko spokrewnionych języków (dialektów) wywodzących się z południa chińskiej prowincji Fujian. Minnan oznacza południową część prowincji Fujian – Min (閩) to krótka nazwa prowincji, a nan (南) oznacza „południe”. Obecnie minnański używany jest przede wszystkim na Tajwanie, gdzie jest językiem ojczystym dla 80% mieszkańców i gdzie używa się go obok oficjalnego języka mandaryńskiego. Minnański jest używany także we wschodnim Guangdongu (region Chaoshan), na wyspie Hajnan oraz w niektórych przybrzeżnych regionach prowincji Zhejiang i zachodniego Guangdongu, a także przez potomków emigrantów pochodzących z tych regionów (dominujący wśród Chińczyków w Azji Południowo-Wschodniej: Singapur, Malezja, Tajlandia, Filipiny).
Język minnański należy do grupy min języków chińskich.
Spis treści |
Najważniejsze dialekty języka minnan obejmują:
Niektóre z tych dialektów cieszą się statusem standardów (odmian prestiżowych): w Fujianie i na Tajwanie standardem jest dialekt miasta Xiamen, we wschodnim Guangdongu dialekt Shantou (dawniej bardzo do niego zbliżony dialekt Chaozhou), na Hainanie – dialekt Haikou. Niekiedy nazwy „język minnan” używa się wyłącznie do określania odmian fujiańsko-tajwańskich, a inne dialekty traktowane są jako odrębne języki.
W formie pisanej język minnan funkcjonuje niemal wyłącznie na Tajwanie, gdzie do jego zapisu używa się pisma chińskiego z użyciem dodatkowych znaków do zapisu słów nie spotykanych w standardowej chińszczyźnie lub alfabetu łacińskiego (transkrypcja Pe̍h-ōe-jī). Po 1949 r. minnański był na Tajwanie dyskryminowany, władze Republiki Chińskiej faworyzowały język mandaryński, nazywany językiem krajowym (国语). Uczniowie w szkołach byli karani za używanie minnańskiego na lekcjach.
W ostatnich latach minnański cieszy się rosnącą autonomią, używa się go w programach radiowych i telewizyjnych. Po niemal 50 latach oddzielenia od Chin, w odmiennych realiach politycznych ewolucja języka sprawiła, że język minnański na Tajwanie różni się od tego używanego w prowincji Fujian. W mniejszym stopniu podobny proces dotknął także tajwańskiej wersji mandaryńskiego.
|
||||||||
