Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Tiếng Việt | |
| Obszar | Wietnam, Stany Zjednoczone, Kambodża i inne |
| Liczba mówiących | 70 milionów[1] |
| Ranking | 14. |
| Klasyfikacja genetyczna | Języki austroazjatyckie Języki mon-khmer języki muong-wiet Język wietnamski |
| Pismo | zmodyfikowane łacińskie (dawniej: Chữ nôm) |
| Status oficjalny | |
| język urzędowy | Wietnam |
| Kody języka | |
| ISO 639-1 | vi |
| ISO 639-2 | vie |
| ISO 639-3 | vie |
| SIL | VIE |
| W Wikipedii | |
| Zobacz też: język, języki świata |
|
 |
|
 |
|
Język wietnamski (tiếng Việt, tiếng Việt Nam lub Việt ngữ) jest narodowym i oficjalnym językiem Wietnamu. Wietnamski jest językiem ojczystym Wietnamczyków (người Việt / người kinh), stanowiących ok. 87% populacji tego kraju, oraz ok. dwóch milionów wietnamskich emigrantów. Jako język obcy używany jest przez mniejszości narodowe Wietnamu.
Choć język wietnamski ma wiele zapożyczeń z chińskiego i pierwotnie zapisywany był za pomocą znaków chińskich, przez językoznawców uważany jest za jeden z języków austroazjatyckich. W grupie tych języków wietnamski wyróżnia się największą liczbą użytkowników. Jest tak jak chiński językiem tonalnym i izolującym.
Spis treści |
Istnieją trzy główne dialekty języka wietnamskiego: północny (Hanoi), centralny (dawna stolica cesarska Huế) oraz południowy (Ho Chi Minh, dawniej Sajgon). Użytkownicy dialektów bez trudu rozumieją się wzajemnie. Różnice między nimi dotyczą zwłaszcza wymowy, w niektórych przypadkach występują także różnice w słownictwie. Praktycznie nie ma różnic w gramatyce i ortografii. Język standardowy oparty jest na dialektach północnych.
Wietnamski jest językiem izolującym, o szyku zdania SVO (podmiot-orzeczenie-dopełnienie).
Poza wielką ilością dawnych zapożyczeń chińskich, język wietnamski przejął w okresie kolonialnym pewną liczbę wyrazów z języka francuskiego, jednak ich zapis jest fonetyczny, zgodnie z zasadami ortografii wietnamskiej:
Obecnie język wietnamski zapisywany jest za pomocą alfabetu łacińskiego, z dużą liczbą znaków diakrytycznych. Ze względu na to, że jest to język tonalny, przy każdej literze oznaczającej samogłoskę może dodatkowo wystąpić jeden z pięciu znaków tonalnych.
|
|||||
