Język wysokoniemiecki

Hochdeutsch
Obszar	Niemcy, Austria, Szwajcaria i inne
Liczba mówiących	100 milionów
Ranking	9.
Klasyfikacja genetyczna	Języki indoeuropejskie *Języki germańskie **Języki zachodniogermańskie ***Język wysokoniemiecki
Pismo	łacińskie
Status oficjalny
język urzędowy	Niemcy, Austria, Liechtenstein, Szwajcaria, Luksemburg oraz Belgia, Dania, Włochy, jeden z urzędowych w Unii Europejskiej
Regulowany przez	?
Kody języka
ISO 639-1	de
ISO 639-2	deu/ger
SIL	GER
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Wikipedia w języku niemieckim

Język wysokoniemiecki (niem. hochdeutsche Sprache, neuhochdeutsche Sprache, Hochdeutsch, Neuhochdeutsch) – język etniczny lub makrojęzyk posiadający co najmniej trzy warianty standardowe, część kontinuum dialektalnego języków zachodniogermańskich. W węższym znaczeniu termin Hochdeutsch odnosi się do standardowego języka literackiego (język ten opisany jest w haśle język niemiecki). W szerszym znaczeniu jest to zespół dialektów, przeciwstawny dialektom dolnoniemieckim, które obecnie uznawane są za odrębny język. Zespół ten jest bardzo zróżnicowany regionalnie i niektóre dialekty – takie jak dialekt używany w niemieckojęzycznej części Szwajcarii (schweizerdeutsch lub schwyzertüütsch, po polsku zwany też językiem alemańskim) – są czasem klasyfikowane jako osobne języki.

Często zamiast zbiorczego pojęcia język wysokoniemiecki używa się określenia dialektów wysokoniemieckich lub wręcz języków wysokoniemieckich i do niniejszej grupy zalicza się język niemiecki, język jidysz, język luksemburski i język wilamowicki.

Język wysokoniemiecki dzieli się na dwa duże zespoły dialektalne:

• dialekty środkowoniemieckie
• dialekty górnoniemieckie

Zobacz też

• język staro-wysoko-niemiecki
• język średnio-wysoko-niemiecki