Języki bałtosłowiańskie

Różne schematy możliwego pokrewieństwa języków bałtyckich i słowiańskich; Van Wijk, 1923

mapa przedstawiająca rozmieszczenie języków bałtosłowiańskich

Języki bałtosłowiańskie – hipotetyczna podrodzina językowa w obrębie języków indoeuropejskich, obejmująca języki bałtyckie i języki słowiańskie. Posługuje się nimi ponad 300 mln osób.

Klasyfikacja języków bałtosłowiańskich

języki indoeuropejskie

języki bałtosłowiańskie (ok. 322,7 mln)

języki bałtyckie (ok. 6,7 mln)

języki zachodniobałtyckie †

staropruski †

jaćwiński †

galindyjski †

języki wschodniobałtyckie

kuroński †

seloński (7 osób)

zemgalski †

litewski (ok. 5 mln)

łotewski (ok. 1,5 mln)

języki słowiańskie (ok. 317 mln)

języki zachodniosłowiańskie (ok. 56 mln)

język połabski †

języki pomorskie (ok. 200 tys)

kaszubski (ok. 200 tys)

polski (ok. 42,5 mln)

języki łużyckie (ok. 70 tys)

dolnołużycki (ok. 15 tys)

górnołużycki (ok. 55 tys)

czeski (ok. 10 mln)

słowacki (ok. 5 mln)

języki południowosłowiańskie (ok. 28 mln)

staro-cerkiewno-słowiański (starosłowiański) †

cerkiewnosłowiański †*

słoweński (ok. 2 mln)

chorwacki (ok. 7 mln)

serbski (ok. 9,5 mln)

macedoński (ok. 1,8 mln)

bułgarski (ok. 8,5 mln)

języki wschodniosłowiańskie (ok. 210 mln)

staroruski †

białoruski (ok. 10 mln)

ukraiński (ok. 40 mln)

rusiński

rosyjski (ok. 160 mln)

Oznaczenia:

† – język wymarły lub dawne stadium historyczne języka dzisiejszego

†* – język dawny, ale zachowany tradycyjnie w liturgii, tekstach religijnych, filozoficznych lub naukowych