Tworzenie książki (wyłącz)
 Dodaj tę stronę do książki Pokaż książkę (0 stron) Proponowane strony

Jacek Woźniakowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Prof. Jacek Woźniakowski w swoim mieszkaniu, Kraków 4 marca 2006

Jacek Woźniakowski (ur. 23 kwietnia 1920 w Biórkowie) – polski historyk sztuki, pisarz, eseista, publicysta, dziennikarz, edytor, wydawca, tłumacz literatury pięknej, prezydent Krakowa w latach 1990-1991, profesor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.

Spis treści

[edytuj] Rodzina

Prawnuk Henryka Rodakowskiego, wnuk Jana Gwalberta Pawlikowskiego, przyrodni brat prof. filozofii Karola Tarnowskiego, ojciec m.in. Henryka Woźniakowskiego (zastępcy rzecznika prasowego rządu Tadeusza Mazowieckiego, prezesa wydawnictwa "Znak" w Krakowie), oraz Róży Thun (posłanki do Parlamentu Europejskiego).

[edytuj] Wywód genealogiczny

4. Marcjan Woźniakowski        
    2. Henryk Woźniakowski  
5. Maria Rodakowska        
      1. Jacek Woźniakowski ur. 1920
6. Jan Gwalbert Pawlikowski    
    3. Janina Wanda Pawlikowska    
7. Wanda Abramowicz      
 

[edytuj] Życiorys

Uczeń szkoły francuskiej w szwajcarskim Fryburgu oraz Gimnazjum Sanatoryjnego Męskiego Dra Jana Wieczorkowskiego w Rabce. Maturę uzyskał w 1938 r. Redaktor szkolnego czasopisma "Szczebioty" (1935-1938), m.in. wspólnie z późniejszym pisarzem i reporterem Lucjanem Konem-Wolanowskim. Ukończył następnie Szkołę Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu i odbył praktykę wojskową w 8. Pułku Ułanów (1938-1939). Studiował filologię polską i filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, pracę magisterską obronił w 1951 r.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 r. ciężko ranny. Był konspiratorem w "Tarczy", później adiutantem komendanta mieleckiego obwodu AK. Po zakończeniu II wojny światowej dziennikarz (debiut w pierwszym numerze Tygodnika Powszechnego), a także kierownik zespołu tłumaczy brytyjskiego tygodnika Foreign Office Głos Anglii (1946-1948). Od 1948 do 1953 r. sekretarz redakcji Tygodnika Powszechnego. Od 1953 r. wykładowca Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, w latach 1980-1990 profesor tej uczelni. Redaktor naczelny miesięcznika "Znak" (1957-1959), założyciel i redaktor naczelny Wydawnictwa "Znak" (1959-1990). Korespondent "Tygodnika Powszechnego" na trzeciej Sesji Soboru Watykańskiego II. Współkonsultant wystawy Romantyzm i romantyczność w sztuce polskiej (Warszawa 1975). Od 1976 r. członek redakcji pisma "Wierchy". Współkomisarz poznańskiej wystawy pt.: Kolor w malarstwie polskim (1978). W latach 1981-1982 wykładał na Uniwersytecie w Toulouse – le Mirail (Francja). Członek Komitetu Obywatelskiego przy Przewodniczącym NSZZ "Solidarność" (1988), uczestnik obrad "Okrągłego Stołu" (1989). Pierwszy prezydent Krakowa wybrany po upadku komunizmu (w latach 1990-1991). W latach (1999-2000) wykładowca Katedry Historii i Kultury Polskiej na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie. Obecnie publikuje cyklicznie swoje wspomnienia (pn. Wspominki i Wypominki) w Zeszytach Literackich.

Był członkiem Związku Literatów Polskich (1956-1983, w tym członkiem Zarządu Głównego 1978-1983 oraz Prezydium Zarządu Głównego 1980-1983). Członek Polskiego PEN -Clubu, AICA (od 1960), Towarzystwa Kursów Naukowych (od 1978). Członek Założyciel Klubów Inteligencji Katolickiej w Krakowie i Warszawie. Członek Papieskiej Rady Kultury, Członek czynny Polskiej Akademii Umiejętności PAU (od 2000); prezes Fundacji Kościelskich (od 1994 r.); Fundator, członek Rady "Fundacji Edukacja dla Demokracji", zasiada też w Radzie Fundatorów Fundacji Rozwoju Demokracji Lokalnej. Członek I kadencji Rady Języka Polskiego (1996-1999), Instytutu Europy Środkowo-Wschodniej (Lublin). Członek Rady Patronackiej Wyższej Szkoły Europejskiej im. ks. Józefa Tischnera w Krakowie. Wiceprzewodniczący Polskiego Komitetu UNESCO. Przewodniczący Rady Fundatorów Międzynarodowego Centrum Kultury w Krakowie (od 1991). Członek Akademii Europejskiej w Krakowie. Współzałożyciel Fundacji Judaica.

Otrzymał Nagrodę Polskiego PEN – Clubu im. Mieczysława B. Lepeckiego (1974) za Zapiski kanadyjskie, Nagrodę Polskiego PEN – Clubu im. Mieczysława Pruszyńskiego, Złoty Krzyż Zasługi (1974), Nagrodę Fundacji Alfreda Jurzykowskiego w Nowym Jorku (1976), Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1990), Krzyż Komandorski Legii Honorowej (1995).

5 października 2005, podczas uroczystości w krakowskim magistracie został uhonorowany przez ministra kultury Waldemara Dąbrowskiego Złotym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis[1]. Doktor honoris causa Katholieke Universiteit w Leuven (Belgia). Za książkę Ze wspomnień szczęściarza otrzymał w grudniu 2008 r. Nagrodę Krakowska Książka Miesiąca.

[edytuj] Twórczość

[edytuj] Tłumaczenia (wybór)

[edytuj] Inne (wybór)

Przypisy

  1. Medal Gloria Artis dla twórców i działaczy kultury. wp.pl, 5 października 2005. [dostęp 2 lipca 2011].

[edytuj] Linki zewnętrzne

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Jacek_Woźniakowski&oldid=30929155
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty