Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Jack Lisowski | |
| Urodzony(-a) | 25 czerwca 1991 Cheltenham |
| Gra zawodowa | od 2010 |
| Najwyższy ranking | #52 (2010/2011) |
| Najwyższy break | 141 (2009r)[1] |
Jack Lisowski (ur. 25 czerwca 1991 roku w Cheltenham, Anglia) – profesjonalny snookerzysta angielski ukraińskiego pochodzenia[2].
Spis treści |
W 2007 roku, w turnieju Junior Pot Black zajął 2. miejsce, przegrywając w finale z Mitchellem Mannem[3].
W sezonie 2008/2009 zajął 2. miejsce w szóstym turnieju z cyklu International Open Series przegrywając w finale z Xiao Guodongiem. Ostatecznie w rankingu PIOS na koniec sezonu zajął 23. miejsce.
W 2009 roku został nagrodzony stypendium Paul Hunter Scholarship, co dało mu możliwość ćwiczeń w World Snooker Academy w Sheffield.
W sezonie 2009/2010 wygrał pierwszy i ósmy turniej z cyklu International Open Series i na koniec sezonu zajął pierwsze miejsce w rankingu PIOS.
Jack Lisowski do grona profesjonalistów dołączył w 2010 roku, dzięki zajęciu pierwszego miejsca w rankingu PIOS w sezonie 2009/2010[4].
W kwalifikacjach do Shanghai Masters 2010 przegrał już w pierwszej rundzie z Jamesem McBainem 3-5.
Kwalifikacje do Welsh Open 2011 przeszedł bez większych problemów[5][6]. Dzięki swojej pozycji w rankingu mógł zacząć turniej dopiero od drugiej rundy kwalifikacji. Najpierw pokonał Liama Highfielda (4-1), aby w następnym meczu jeszcze łatwiej uporać się z doświadczonym Fergalem O'Brienem (4-0). Problem pojawił się w ostatniej rundzie, wraz z długim i ciężkim pojedynkiem z Martinem Gouldem, który jednak rozstrzygnął w ostatnim frejmie na swoją korzyść.
W fazie zasadniczej natrafił na najlepszego zawodnika ostatnich lat Johna Higginsa. Higgins nie spodziewał się tak trudnego pojedynku. Podobnie jak w ostatnim pojedynku w kwalifikacjach potrzebne było aż 7 frejmów i mało brakowało, aby Szkot przegrał ten mecz. Ostateczny wynik to 4-3 dla Higginsa.
Najlepszy występ w sezonie 2010/2011 Lisowski zaliczył podczas trzeciego turnieju serii Players Tour Championship, gdzie wygrał 6 kolejnych pojedynków, w tym odniósł bardzo cenne zwycięstwo nad Markiem Selby, by dopiero w finale ulec gładko 0-4 Tomowi Fordowi.
Na początku maja 2011 odebrał nagrodę dla najlepszego debiutanta sezonu, który zakończył na 52. pozycji listy rankingowej.[7]
