| Ten artykuł od 2010-09 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
Jacques Le Goff (ur. 1 stycznia 1924 w Tulonie) - historyk francuski.
"Spadkobierca" historycznej szkoły "Annales". Współtwórca "nowej historii", która interesuje się życiem codziennym ludzi i ich mentalnością, zwolennik długofalowych badań. Jeden z pionierów antropologii historycznej i historii mentalności. Twórca oryginalnej historii kultury.
Specjalista w zakresie historii średniowiecza (mediewista). Swoimi pracami zrehabilitował średniowiecze, uważane przez jego poprzedników za mroczny i posępny epizod Historii. Ukazał jego "inny" obraz. Wskazał, że średniowiecze tętniło życiem - był to okres, w którym kształtowało się nowoczesne społeczeństwo. Le Goff dowodzi, że średniowiecze uformowało swoją własną cywilizację, różną zarówno od starożytności Greko-Romańskiej jak i świata nowożytnego. Le Goff zakwestionował trafność samej nazwy okresu średniowiecza i jego chronologię wskazując na osiągnięcia i zmienność w jego obrębie. W szczególności zwrócił uwagę na tak zwane Odrodzenie XII wieku. Jako agnostyk Le Goff zajmuje stanowisko pośrednie pomiędzy krytykami i apologetami wieków średnich.
Spis treści |
Po ukończeniu nauki w paryskim liceum Louis-le-Grand, studiował w Ecole Normale Superieure, a następnie w Lincoln College w Oxfordzie i Ecole Française w Rzymie. Pracę zawodową rozpoczął jako asystent prof. Michela Mollata w Lille. Wkrótce wrócił jednak do Paryża, pracował w Ecole Pratique des Hautes Etudes (następnie EHESS), gdzie w latach 1972-77 kierował przejętą po Fernandzie Braudelu Sekcją VI (Nauki Społeczne) - w roku 1977 stanowisko to objął François Furet; członek komitetu redakcyjnego Annales i jeden z najważniejszych twórców tej szkoły, członek Komitetu Prac Historycznych (1972) i prezydent EHESS (1975-77), jeden z dyrektorów przeglądu Annales économies sociétés civilisations.
Jacques Le Goff przez kilkadziesiąt lat zajmował się również dydaktyką uniwersytecką, kształtowaniem programów nauczania historii i geografii we Francji, wreszcie popularyzacją historii (m.in. w Radiu France-Culture).
Od początku pracy zawodowej szczególne związki łączyły Le Goffa z Europą Środkową. Pobyt w Czechosłowacji na stażu naukowym w 1948 roku sprawił, iż prawa człowieka w tych krajach stały mu się bardzo bliskie. Ożenił się z Polką. Przyjaźnił się z polskimi historykami - między innymi z Witoldem Kulą i z Bronisławem Geremkiem - wspierał Polskę w okresie stanu wojennego. Członek zagraniczny Polskiej Akademii Nauk.
W 1993 roku nadano mu tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Warszawskiego[1], natomiast w 1998 roku tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Karola w Pradze[2].
Książki:
Teksty w antologiach: