Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Jakob Sprenger | |
| Kraj działania | Święte Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego |
| Data i miejsce urodzenia | 1435–1438 Rheinfelden |
| Data i miejsce śmierci | 6 grudnia 1495 Strasburg |
| Inkwizytor Kolonii, Moguncji i Trewiru | |
| Okres sprawowania | 1481–1495 |
| prowincjał Teutonii | |
| Okres sprawowania | 1488–1495 |
| Wyznanie | katolickie |
| Kościół | rzymskokatolicki |
| Inkardynacja | Zakon Kaznodziejski |
Jakob Sprenger OP (ur. pomiędzy 1435 a 1438 w Rheinfelden koło Bazylei, zm. 6 grudnia 1495 w Strasburgu) – niemiecki duchowny katolicki, dominikanin, inkwizytor.
W 1452 roku został przyjęty do nowicjatu w klasztorze dominikanów w swym rodzinnym mieście. Później podjął studia i uzyskał tytuł magistra teologii na Uniwersytecie w Kolonii (1467). W 1480 roku został dziekanem katedry teologii tego uniwersytetu, a jego wykłady cieszyły się dużą popularnością. W latach 1472–1488 był też przeorem kolońskiego konwentu dominikanów. W 1479 roku asystował w procesie inkwizycyjnym przeciwko Janowi Rucherat, któremu przewodniczył inkwizytor Gerhard von Elten. Od 1481 sam sprawował funkcję Inkwizytora dla prowincji kościelnych Moguncji, Trewiru i Kolonii, wydaje się jednak, że nie prowadził żadnej działalności w tym charakterze[1].
Był przedstawicielem zreformowanego odłamu zakonu dominikanów (obserwantów). Uczestniczył w reformie konwentów w Kolonii (1464) i Frankfurcie (1474). W 1474 roku został wikariuszem zreformowanych konwentów w Brabancji[2]. W latach 1485 – 1488 był wikariuszem prowincji zakonnej Teutonia (tj. południowe i zachodnie Niemcy), a następnie od 1488 roku aż do śmierci Sprenger sprawował funkcję prowincjała tej prowincji[3]. Zajmował się także propagacją modlitwy różańcowej i założył 8 września 1475 roku w Kolonii pierwsze Bractwo Różańcowe[4].
Sławę zyskał jako domniemany współautor (wraz z Heinrichem Kramerem) Młota na czarownica (1486). Nowsze badania zakwestionowały jednak jego udział w powstaniu dzieła. Prawdopodobnie Kramer posłużył się jego nazwiskiem w sposób nieuprawniony. Po publikacji Młota w 1487 Sprenger zainicjował wewnątrzzakonne śledztwo przeciwko Kramerowi, zakończone jego potępieniem przez władze zakonne w 1490. Aż do śmierci Sprengera Kramer pozostawał w niełasce. Współpracownik Sprengera, Servatius Fanckel, krótko po jego śmierci wprost zaprzeczył, jakoby miał on cokolwiek wspólnego z tym dziełem[5].
