Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Jakub Bargiełowski | |
| 5 zwycięstw | |
 starszy sierżant pilot |
|
| Data i miejsce urodzenia | 25 lipca 1921 Garbów, Polska |
| Data i miejsce śmierci | 21 lutego 2010 Sydney, Australia |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | od 1939 |
| Siły zbrojne | .svg&filetimestamp=20110914203925){kind=small} - Siły Powietrzne RP - RAF |
| Jednostki | Dywizjon 315 Dywizjon 303 |
| Główne wojny i bitwy | II wojna światowa |
| Odznaczenia | |
    |
|
Jakub Bargiełowski (ur. 25 lipca 1921 roku w Garbowie, zm. 21 lutego 2010 w Sydney[1]) – starszy sierżant pilot Wojska Polskiego II RP, as myśliwski polskiego lotnictwa w II wojnie światowej. Łącznie zestrzelił 5 samolotów, trzy uszkodził oraz zestrzelił 3 bomby latające V1.
Spis treści |
W 1936, po ukończeniu szkoły powszechnej w Dęblinie, wstąpił do Szkoły Podoficerów Lotnictwa dla Małoletnich w Bydgoszczy. Tuż przed wybuchem wojny został skierowany do Wyższej Szkoły Pilotażu w Ułężu. Po napadzie ZSRR na Polskę szkoła rozpoczęła ewakuację do Rumunii. 18 września Bargiełowski dostał się do niewoli sowieckiej i jako podoficer został zesłany do pracy w kamieniołomach nad Morzem Czarnym. Następnie wywieziono go na Syberię, gdzie przebywał do 4 września 1941. W tym samym roku wraz z grupą innych pilotów został drogą morską przewieziony do Szkocji.
Po długim leczeniu do wojska powrócił dopiero w styczniu 1943 roku. We wrześniu rozpoczął szkolenie pilotażu myśliwskiego i 24 stycznia 1944 roku został przydzielony do Dywizjonu 315, latającego na samolotach Supermarine Spitfire V. Po przezbrojeniu jednostki w samoloty Mustang III 12 czerwca 1944 roku Bargiełowski odniósł swoje pierwsze podwójne zwycięstwo powietrzne nad niemieckim samolotem Focke-Wulf Fw 190. Największy sukces odnotował jednak 18 sierpnia 1944, gdy zestrzelił dwa FW 190, a kolejne dwa poważnie uszkodził. Ostatnie zwycięstwo powietrzne odniósł 11 grudnia, zestrzeliwując swój piąty samolot FW 190 i uzyskując tytuł asa. Zestrzelił także trzy latające bomby V1.
Po miesięcznym odpoczynku w kwietniu 1945 roku został skierowany jako instruktor do jednostki 61 OTU, gdzie służył do 24 lipca. Ponownie skierowano go do macierzystego Dywizjonu 315, a w połowie listopada 1945 został przydzielony do Dywizjonu 303. W jednostce tej służył do momentu jej rozwiązania, czyli 11 grudnia 1946 roku.
W 1948 wyemigrował do Australii, gdzie zajął się poszukiwaniem szlachetnych kamieni, ich szlifowaniem i handlem nimi.
Na liście Bajana sklasyfikowany został na 41 pozycji.
