| James Dillion | ||||||||||||
| Wzrost | 188 cm | |||||||||||
| Masa ciała | 99 kg | |||||||||||
| Dyscypliny | lekkoatletyka | |||||||||||
| Dorobek medalowy | ||||||||||||
|
||||||||||||
James Leo "Jim" Dillion (ur. 2 maja 1929 w Plain City w stanie Ohio, zm. 16 września 2010 w Arlington w Teksasie) – amerykański lekkoatleta dyskobol, medalista olimpijski.
Na igrzyskach olimpijskich w 1952 w Helsinkach zdobył brązowy medal za innym Amerykaninem Simem Inessem i obrońcą tytułu Adolfo Consolinim z Włoch, a przed kolejnym Amerykaninem Fortune Gordienem.
Dillion był mistrzem Stanów Zjednoczonych (AAU) w 1952[1]. Zdobył również akademickie mistrzostwo Stanów Zjednoczonych (NCAA) w 1951 i 1954[2].
Jego rekord życiowy w rzucie dyskiem wynosił 55,07 m (1955), a w pchnięciu kulą 16,11 m (1952)[3].
Ukończył Auburn University w Alabamie. Po zakończeniu kariery sportowej pracował jako mechanik samolotowy.