Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Jamie Murray | |
 Jamie Murray podczas Sony Ericsson Open w 2012 roku |
|
| Państwo |  Wielka Brytania |
| Miejsce zamieszkania | Dunblane |
| Data i miejsce urodzenia | 13 lutego 1986 Dunblane |
| Wzrost | 190 cm |
| Masa ciała | 84 kg |
| Gra | leworęczna, oburęczny backhand |
| Status profesjonalny | 2004 |
| Zakończenie kariery | aktywny |
| Trener | Louis Cayer |
| Gra pojedyncza | |
| Wygrane turnieje | 0 |
| Najwyżej w rankingu | 834 (22 maja 2006) |
| Gra podwójna | |
| Wygrane turnieje | 7 |
| Najwyżej w rankingu | 23 (10 października 2011) |
| Australian Open | 2R (2011) |
| Roland Garros | 2R (2011) |
| Wimbledon | 3R (2007, 2008) |
| US Open | 2R (2007) |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Jamie Murray, właśc. James Robert Murray (ur. 13 lutego 1986 w Dunblane) – szkocki tenisista, reprezentant Wielkiej Brytanii w Pucharze Davisa. Specjalizuje się w grze podwójnej, jest zwycięzcą turniejów ATP w deblu, mistrzem Wimbledonu z 2007 roku w grze mieszanej.
Prywatnie Jamie Murray jest starszym bratem Andy'ego – również tenisisty, który znajduje się w czołówce światowych rozgrywek singlowych.
Karierę tenisową Murray rozpoczął w roku 2004, skupiając swoje umiejętności na grze podwójnej. Oprócz zwycięstw we Futuresach i challengerach osiągał wysokie rezultaty w rozgrywkach z cyklu ATP Tour. Pierwszy finał jaki Brytyjczyk rozegrał w zawodach ATP Tour miał miejsce na przełomie lipca i sierpnia 2006 w Los Angeles. Wspólnie z Erikiem Butoracem przegrał jednak finałowe spotkanie z czołowym amerykańskim deblem, bliźniakami Bobem i Mikiem Bryanami. Na początku października tegoż samego roku Murray doszedł wraz ze swoim bratem Andym do finału turnieju w Bangkoku, lecz w finale nie sprostał parze Jonathan Erlich-Andy Ram.
W lutym 2007 Szkot odniósł swoje pierwsze dwa triumfy z cyklu ATP Tour, wygrywając najpierw w San José, a potem w Memphis. W obu turniejach partnerem deblowym Murraya był Butorac. W czerwcu Murray wygrał rozgrywki w Nottingham. Ponownie grając wspólnie z Butoracem, pokonał w rundzie finałowej duet Joshua Goodall i Ross Hutchins. Podczas Wimbledonu Szkot wygrał zawody w grze mieszanej tworząc parę z Serbką Jeleną Janković. W finale pokonali wynikiem 6:4, 3:6, 6:1 Alicię Molik i Jonasa Björkmana.
Czwarty deblowy tytuł Murray wywalczył w Delray Beach, gdzie wraz z Maksem Mirnym zwyciężyli w finale nad braćmi Bryanami. W połowie kwietnia Murray doszedł do kolejnego w sezonie finału, w Estoril, jednak razem z Kevinem Ullyettem przegrali finałowy pojedynek z deblem Jeff Coetzee-Wesley Moodie. Następny przegrany finał Szkot rozegrał w Nottingham, gdzie tworzył parę tym razem z Jeffem Coetzee. We wrześniu Murray osiągnął finał mikstowego US Open, jednak spotkanie finałowe przegrali wraz z Liezel Huber z parą Cara Black-Leander Paes.
Na początku listopada 2010 Murray wygrał ze swoim bratem turniej w Walencji, a we wrześniu 2011 roku Brytyjczyk triumfował w Metz. Partnerem Murraya był wówczas André Sá. Miesiąc później Brytyjczyk razem ze swoim bratem, Andym, zwyciężyli w imprezie rozgrywanej w Tokio.
W lutym 2012 roku Murray doszedł razem z Paulem Hanleyem do finału w Montpellier, gdzie ponieśli porażkę z Nicolasem Mahutem i Édouardem Rogerem-Vasselinem.
W kwietniu 2007 Murray zadebiutował w reprezentacji brytyjskiej w Pucharze Davisa. Powołany na mecz z Holendrami, zdobył punkt w deblu razem z weteranem Gregiem Rusedskim, który po tym meczu ogłosił zakończenie kariery sportowej. Murray rozegrał także przegrany pojedynek singlowy, ale nie miało to znaczenia dla końcowego rezultatu spotkania, korzystnego dla Brytyjczyków.
Najwyżej sklasyfikowany w zestawieniu deblistów był na 23. miejscu w październiku 2011 roku.
Spis treści |
| Legenda |
| Wielki Szlem |
| Tennis Masters Cup |
| ATP Masters Series |
| Igrzyska Olimpijskie |
| ATP Tour 500 |
| ATP Tour 250 |
| Nr | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Partner | Przeciwnicy w finale | Wynik finału |
| 1. | 2007 |  San José |
Twarda (hala) | Eric Butorac |
 Chris Haggard Rainer Schüttler |
7:5, 7:6(6) |
| 2. | 2007 | Memphis |
Twarda (hala) | Eric Butorac |
 Julian Knowle Jürgen Melzer |
7:5, 6:3 |
| 3. | 2007 | Nottingham |
Trawiasta | Eric Butorac |
Joshua Goodall Ross Hutchins |
4:6, 6:3, 10-5 |
| 4. | 2008 | Delray Beach |
Twarda |  Maks Mirny |
Bob Bryan Mike Bryan |
6:4, 3:6, 10-6 |
| 5. | 2010 |  Walencja |
Twarda (hala) | Andy Murray |
 Mahesh Bhupathi Maks Mirny |
7:6(8), 5:7, 10-7 |
| 6. | 2011 |  Metz |
Twarda (hala) |  André Sá |
 Lukáš Dlouhý Marcelo Melo |
6:4, 7:6(7) |
| 7. | 2011 |  Tokio |
Twarda (hala) | Andy Murray |
František Čermák Filip Polášek |
6:1, 6:4 |
| Nr | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Partner | Przeciwnicy w finale | Wynik finału |
| 1. | 2006 | Los Angeles |
Twarda | Eric Butorac |
Bob Bryan Mike Bryan |
2:6, 4:6 |
| 2. | 2006 |  Bangkok |
Twarda (hala) | Andy Murray |
 Jonathan Erlich Andy Ram |
2:6, 6:2, 4-10 |
| 3. | 2008 |  Estoril |
Ceglana |  Kevin Ullyett |
Jeff Coetzee Wesley Moodie |
2:6, 6:4, 8-10 |
| 4. | 2008 | Nottingham |
Trawiasta | Jeff Coetzee |
Bruno Soares Kevin Ullyett |
2:6, 6:7(5) |
| 5. | 2012 | Montpellier |
Twarda (hala) |  Paul Hanley |
Nicolas Mahut Édouard Roger-Vasselin |
4:6, 6:7(4) |
