Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyJan Alfred Szczepański, pseudonim Jaszcz (ur. 9 listopada 1902 w Krakowie, zm. 20 marca 1991 w Warszawie) – literat, publicysta, krytyk teatralny i filmowy, jeden z czołowych polskich taterników i alpinistów okresu międzywojennego. Syn pisarza Ludwika Szczepańskiego i brat Alfreda Szczepańskiego.
Taternictwo uprawiał od 1922 dokonując wielu pierwszych wejść, z których najważniejsze to: zachodnią i wschodnią ścianą na Zadni Kościelec, północną ścianą na Świstową Czubę, Zadnia Bednarzowa Turnia z Doliny Hlińskiej, północno-zachodnią ścianą na Lodowy Szczyt, wschodnią ścianą na Gerlach, północną ścianą na Wielką Jaworową Turnię, północną ścianą na Mały Ostry Szczyt, wschodnią ścianą na Baranie Rogi. Wśród jego osiągnięć zimowych należy wymienić pierwsze wejścia: od północy na Krótką, wschodnią ścianą na Małego Młynarza, wschodnią ścianą na Jastrzębią Turnię i północną ścianą na Mały Kieżmarski Szczyt.
Brał również udział w polskich wyprawach w Alpy, Atlas i Andy. W dniach 31 lipca – 1 sierpnia 1927 r. wraz z Wincentym Birkenmajerem, Janem Kazimierzem Dorawskim i Jerzym Golczem dokonał drugiego w historii całkowitego przejścia południowej ściany La Meije w grupie górskiej Écrins w Alpach francuskich. W 1937 wraz z Justynem Wojsznisem dokonał pierwszego wejścia na Ojos del Salado, drugi co do wysokości szczyt Ameryki Południowej.
Jako krytyk teatralny współpracował z miesięcznikiem "Teatr" i "Trybuną Ludu".
Jest autorem przesądu mówiącego, że człowiek, który zobaczył widmo Brockenu, umrze w górach[1]. Ujrzenie zjawiska po raz trzeci "odczynia urok".
Jest pochowany w Krakowie.
