| Jan Dekert | |
| Data i miejsce urodzenia | 6 grudnia 1786 Warszawa |
| Data i miejsce śmierci | 19 listopada 1861 Warszawa |
| biskup pomocniczy warszawski | |
| Okres sprawowania | 1859–1861 |
| Wyznanie | katolickie |
| Kościół | rzymskokatolicki |
| Nominacja biskupia | 27 września 1858 |
| Sakra biskupia | 16 stycznia 1859 |
Jan Dekert (ur. 6 grudnia 1786 w Warszawie, zm. 19 listopada 1861 tamże) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy warszawski w latach 1859–1861.
Był synem prezydenta Warszawy Jana Dekerta i jego drugiej żony Antoniny. Studiował w Warszawie, Wiedniu i Rzymie, gdzie w 1825 przyjął święcenia kapłańskie.
27 września 1858 papież Pius IX mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji warszawskiej i biskupem tytularnym Halikarnasu. Sakrę biskupią przyjął 16 stycznia 1859.
Znany był z działalności charytatywnej. Był działaczem Towarzystwa Dobroczynności i Rady Opiekuńczej Instytutu Głuchoniemych i Ociemniałych.
Wziął udział w pogrzebie pięciu poległych, sprzeciwiał się żądaniom władz rosyjskich mianowania nowego administratora archidiecezji warszawskiej na miejsce aresztowanego księdza Antoniego Białobrzeskiego[1].