Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Jan Ekier | |
 Jan Ekier udekorowany Orderem Orła Białego w 2010 |
|
| Imię i nazwisko | Jan Ekier |
| Data i miejsce urodzenia | 29 sierpnia 1913 Kraków, Polska  |
| Instrument | fortepian |
| Gatunek | muzyka poważna |
| Zawód | pianista, pedagog, kompozytor, redaktor |
| Odznaczenia | |
    |
|
Jan Ekier (ur. 29 sierpnia 1913 w Krakowie[1]) – polski pianista, pedagog, kompozytor i redaktor. Wielokrotny juror Konkursów Chopinowskich w Warszawie. Kawaler Orderu Orła Białego.
Spis treści |
Pochodzi z rodziny o muzycznych tradycjach. Jest synem Stanisława (1880—1930) kompozytora muzyki tanecznej i wodewilów, a jego siostra, Halina (1915-1962), była znaną pianistką, docentem Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Krakowie
Naukę gry na fortepianie rozpoczął prywatnie u Olgi Stolfowej, jednej z najwybitniejszych pianistek w Krakowie. Od 1933 kształcił się dalej pod jej okiem w szkole muzycznej im. Władysława Żeleńskiego. Lekcje kompozycji pobierał u Bernardina Rizziego. W latach 1932–1934 odbył studia muzykologiczne na Uniwersytecie Jagiellońskim u Z. Jachimeckiego, a w latach 1934–1939 wyższe studia muzyczne w Konserwatorium Warszawskim (kier. fortepianu u prof. Zbigniewa Drzewieckiego i kier. kompozycji u prof. Kazimierza Sikorskiego). W latach 1940–1941 uczył się gry na organach u prof. Bronisława Rutkowskiego.
Pierwsze koncerty zaczął dawać w wieku kilkunastu lat. Wielokrotnie grywał na cztery ręce ze swoją siostrą, Haliną. W 1937 roku został laureatem VIII nagrody na III Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Po tym sukcesie występował w wielu polskich miastach i za granicą. Brał udział w koncertach Organizacji Ruchu Muzycznego, których celem było upowszechnienie muzyki na prowincji.
W czasie okupacji grywał na koncertach konspiracyjnych i brał udział w spotkaniach patriotycznych. Podczas powstania warszawskiego dał ponad 30 występów. Po zakończeniu wojny wznowił karierę artystyczną. Występował w Europie, Ameryce Południowej i w Japonii. Wiele razy był solistą Orkiestry Filharmonii Narodowej w trakcie jej koncertów zagranicznych. Wykonywał głównie dzieła Chopina (m.in. oba koncerty fortepianowe), ale także utwory Bacha, Szymanowskiego i Prokofjewa.
Działalność pedagogiczną podjął 1933/34, ucząc solfeżu w Szkole Muzycznej im. W. Żeleńskiego w Krakowie. Po wojnie poświęcił się kształceniu pianistów. W 1946/47 uczył w Państwowej Średniej Szkole Muzycznej w Lublinie. Był jednym z założycieli Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Sopocie, pełniąc w pierwszych latach jej istnienia funkcję rektora (1947–1948). od 1953 był profesorem Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie, a w latach 1964—1972 i od 1974 kierownikiem katedry fortepianu. W latach 1962–1969 wykładał w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie[2]. Wielokrotnie prowadził kursy mistrzowskie, m.in. w Annecy, Hamburgu, Bonn, Kolonii, Darmstadcie, Mannheimie i Tokio. Jest członkiem Polskiej Akademii Umiejętności[3]. Ponadto od 1960 wykładał na kursach mistrzowskich dla pianistów w Annecy, Hamburgu, Bonn, Kolonii, Darmstadcie, Mannheimie, Sao Paulo, Tokio i innych.
W 1995 otrzymał doktorat honorowy Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina.
W 2000 roku przeszedł na emeryturę.
Działalność edytorską Ekier rozpoczął po wojnie jako członek zespołu redakcyjnego «Biblioteki Pedagogicznej» PWM (wespół z Z. Drzewieckim, J. Hoffmanem, S. Szpinalskim, H. Sztompką i B. Woytowiczem). Następnie opublikował własne opracowania utworów J.S. Bacha (Inwencje, Suity francuskie, Suity angielskie, Koncert włoski, Chromatyczna fantazja i fuga).
Od 1959 roku pełni funkcję redaktora naczelnego Wydania Narodowego Dzieł Fryderyka Chopina, którego celem jest publikacja wszystkich kompozycji Chopina w ich oryginalnym kształcie. Za swą pracę w wydawnictwie otrzymał m.in. Nagrodę Chopinowską (1998) i nagrodę specjalną Ministra Kultury (2004).
Współpracuje także z Universal Edition przy redakcji dzieł (Impromptus 1977, Scherzi 1979, Nocturnes Fryderyka Chopina w serii «Wiener Urtext Edition» 1980). Tematyce chopinowskiej poświęcił szereg publikacji.
W latach 1945—1946 był członkiem prezydium, 1946—1947 sekretarzem zarządu głównego Związku Kompozytorów Polskich; należał do członków założycieli reaktywowanego Związku Zawodowego Muzyków RP (1945—1946 sekretarz zarządu głównego) oraz SPAM; 1955—61 i 1972—76 był członkiem zarządu i rady naukowej TIFC.
Był jurorem kolejnych dziesięciu (w 1949, 1955, 1960, 1965, 1970, 1975, 1980, 1985, 1990, 1995 roku) Konkursów Chopinowskich, w tym trzykrotnie przewodniczącym jury (w latach 1985–1995). W trakcie Konkursów w 2000, 2005 i 2010 roku pełnił funkcję honorowego przewodniczącego.
Był też jurorem międzynarodowych konkursów w Budapeszcie (1956), Lipsku (1964), Paryżu (1967), Terni (1971, 1973), Pradze (1973), Bolzano (1975, 1977), Genewie (1975, 1986), Seregano (1977), Monzy (1980), Monachium (1977), Tel Awiwie (1980), Tokio (1983), Wiedniu (1985), Hamburgu (1987) i Fort Worth (1989).
Państwowe
Inne
