Jan Jerzy Hohenzollern, także Jan Jerzy brandenburski (ur. 11 września 1525 w Cölln[1], zm. 8 stycznia 1598 Cölln) – margrabia brandenburski.
Syn elektora-margrabiego Brandenburgii Joachima II Hektora i Magdaleny Wettyn. Jego dziadkami byli: elektor Brandenburgii Joachim I Nestor Hohenzollern i księżniczka duńska Elżbieta Oldenburg oraz książę Saksonii Jerzy Wettyn i księżniczka polska Barbara Jagiellonka.
Dokonał zjednoczenia Starej i Nowej Marchii.
15 lutego 1545 roku poślubił księżniczkę Zofię (1525-1546), córkę księcia legnickiego Fryderyka II i księżniczki Brandenburgii-Ansbach Zofii Hohenzollern. Para miała jednego syna:
Zofia zmarła dziesięć dni po narodzinach syna. Elektor ponownie ożenił się 12 lutego 1548 roku z księżniczką Sabiną Hohenzollern (1529-1575), córką księcia Brandenburgii-Ansbach Jerzego i księżniczki oleśnickiej Jadwigi Podiebrad. Para miała czwórkę dzieci, które przeżyły poród:
Po śmierci drugiej żony w 1575 roku, Jan Jerzy żeni się po raz trzeci. 6 października 1577 roku 52-letni księże elektor poślubił 14-letnią księżniczkę Anhalt-Zerbst Elżbietę (1563-1607). Para doczekała się 11 dzieci:
| Poprzednik Joachim II Hektor |
margrabia-elektor Brandenburgii 1571-1598 |
Następca Joachim Fryderyk Hohenzollern |