Jan Koprowski (ur. 10 lutego 1918 w Pokrzywnicy, zm. 5 listopada 2004 w Warszawie) – polski pisarz, publicysta, krytyk i tłumacz (gł. z języka niemieckiego).
Spis treści |
Przed drugą wojną światową współpracował z miesięcznikiem "Okolica Poetów". Podczas wojny został wywieziony na roboty przymusowe do Niemiec. Po wyzwoleniu wydawał tam tygodnik "Na obczyźnie" i własne wiersze oraz prowadził amatorski zespół teatralny. W 1947 powrócił do Polski i osiadł najpierw na Dolnym Śląsku, by po 1950 przenieść się do Łodzi. W latach 1953-1964 był kierownikiem literackim łódzkiego Teatru Nowego. Był też redaktorem czasopism literackich "Łódź Literacka" (1954), "Kronika" (1955-1957) i "Odgłosy" (1969-1972). W 1972 zamieszkał w Warszawie, gdzie był współredaktorem tygodnika "Literatura". W 1966 Koprowski otrzymał Nagrodę Literacką Miasta Łodzi. W 1983 wybrany w skład Krajowej Rady Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej.
Według zasobów archiwalnych Instytutu Pamięci Narodowej w 1946 roku, będąc pracownikiem Polskiej Misji Wojskowej w Berlinie został pozyskany do współpracy z MBP jako tajny współpracownik ps. Maczków.[1]
Fornalczyk F. O Janie Koprowskim w: Z rodu poetów, Łódź 1966