Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Jan Kruszewski | |
 generał brygady |
|
| Data i miejsce urodzenia | 18 czerwca 1888 Aleksandrowo |
| Data i miejsce śmierci | 28 marca 1977 Lailly-en-Val |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | 1914-1939 |
| Jednostki | Pierwsza Kompania Kadrowa, 8 Pułk Piechoty Legionów, 1 Pułk Piechoty Legionów, 1 Dywizja Piechoty Legionów, Korpus Ochrony Pogranicza |
| Odznaczenia | |
   |
|
Jan Kazimierz Kruszewski (ur. 18 czerwca 1888 w Aleksandrowie w powiecie ciechanowskim, zm. 28 marca 1977 w Lailly-en-Val we Francji) – generał brygady Wojska Polskiego.
Syn Kazimierza (ziemianina) i Wiktorii z domu Kołakowska. W 1907 roku otrzymał świadectwo dojrzałości w Gimnazjum Polskiej Macierzy Szkolnej w Płocku. Studiował medycynę w Krakowie i Genewie, działał w Związku Strzeleckim. Od sierpnia 1914 do lipca 1917 służył w Legionach Polskich, był między innymi dowódcą 4 plutonu w 1 kompanii kadrowej, dowódcą kompanii w 1 Pułku Piechoty, dowódcą szkoły oficerskiej w I Brygadzie, komendantem kursu wyszkolenia. Po kryzysie przysięgowym został internowany w Beniaminowie.
Od kwietnia do listopada 1918 był dowódcą kompanii w 2 Pułku Piechoty Polskiej Siły Zbrojnej. Od listopada 1918 do stycznia 1919 był dowódcą batalionu w obozie rekrutacyjnym Jabłonna. Od stycznia do marca 1919 był dowódcą Grupy Jabłonna w Warszawie. Od kwietnia 1919 roku do października 1926 roku był dowódcą batalionu, a następnie dowódcą 1 Pułku Piechoty Legionów, a od października 1920 także pełnił obowiązki dowódcy I Brygady Piechoty Legionów. 11 czerwca 1920 roku zatwierdzony został w stopniu podpułkownika z dniem 1 kwietnia tego roku, a 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w tym stopniu ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku. 31 marca 1924 roku awansował na pułkownika ze starszeństwem z 1 lipca 1923 roku i 9. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
Od października 1926 do marca 1928 był dowódcą piechoty dywizyjnej 1 Dywizji Piechoty Legionów. Od marca 1928 do października 1930 był dowódcą 1 Dywizji Piechoty Legionów. Od 14 października 1930 do sierpnia 1939 był dowódcą Korpusu Ochrony Pogranicza. Awansował na generała brygady ze starszeństwem z 1 stycznia 1931 roku.
We wrześniu 1939 był dowódcą Grupy Operacyjnej w Armii Odwodowej "Prusy". Po kampanii wrześniowej był w niewoli niemieckiej (m. in. jeniec obozu VII A Murnau), a po uwolnieniu osiedlił się we Francji. Zmarł w Domu Spokojnej Starości Polskiego Funduszu Humanitarnego w Lailly-en-Val i został pochowany na miejscowym cmentarzu.
Odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Niepodległości z Mieczami, czterokrotnie Krzyżem Walecznych, Złotym Krzyżem Zasługi.
