Jan Krzysztof Glaubitz

Katedra Mądrości Bożej (Sofijska) w Połocku

Jan Krzysztof Glaubitz, Johann Christoph Glaubitz (ur. ok. 1700 w Świdnicy, zm. 30 marca 1767 w Wilnie) - polski architekt niemieckiego pochodzenia, wybitny reprezentant późnego baroku, od 1737 działał w Wilnie.

Czerpał w swojej twórczości z baroku habsburskiego (charakterystyczne smukłe dwuwieżowe fasady kościołów).

[edytuj] Dzieła

pałac w Struniu^[1],
kościół w Zabiałach-Wołyńcach,
kościół w Lidzie,
kościół św. Mikołaja (1737, 1749) w Wilnie,
odbudowany kościół ewangelicki w Wilnie (wnętrza w stylu rokoko 1738–44),
kościół w Stołowiczach (z Jakubem Fontaną),
po pożarach w latach 1737, 1748 i 1749 odbudowywał domy mieszkalne Wilna,
odbudowany kościół św. Katarzyny w Wilnie (1741–1743),
fasada kościoła św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty w Wilnie oraz fronton prezbiterium (1738–1749),
wnętrza Starej Synagogi w Wilnie,
restauracja kościoła św. Anny w Wilnie (1747); m.in. budowa trzech barokowych ołtarzy,
cerkiew Św. Ducha w Wilnie 1749–53,
kościół i klasztor karmelitów bosych w Głębokiem (1730–35),
Katedra unicka w Połocku (1738-65),
kościół Misjonarzy w Wilnie (wieże 1750-1756),
Kościół Świętego Ducha w Wilnie (1753-1770),
kościół Znalezienia Krzyża Świętego w Wilnie (1755-1770),
kościół św. Barbary w Wilnie (?),
projekt kopuły kościoła św. Kazimierza w Wilnie (prawdopodobny),
kościół jezuitów w Dyneburgu (Dźwińsku) na Łotwie (autorstwo niepewne, kościół nie istnieje),
cerkiew i klasztor Bazylianów w Berezweczu (1756-67),
pałac Łopacińskich (Olizarów) w Wilnie (zaułek Bernardyński),
brama klasztoru Bazylianów w Wilnie po 1761.

Stanisław Lorentz: Jan Krzysztof Glaubitz – architekt wileński XVIII wieku. Warszawa: 1937.

W Wikimedia Commons znajdują się multimedia związane z tematem:
Jan Krzysztof Glaubitz