Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Jan Lelej | |
 podporucznik |
|
| Data i miejsce urodzenia | 10 maja 1917 Ugły |
| Data i miejsce śmierci | 13 października 2011 Olsztyn |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | 1938-1939 |
| Siły zbrojne |  Wojsko Polskie |
| Jednostki | 86 Pułk Piechoty, 2 Batalion Strzelców Morskich, Wojskowa Składnica Tranzytowa (Westerplatte) |
| Główne wojny i bitwy | obrona Westerplatte |
| Późniejsza praca | tokarz |
| Odznaczenia | |
       |
|
Jan Lelej (ur. 10 maja 1917 w Ugłach, zm. 13 października 2011 w Olsztynie)[1] – żołnierz Wojska Polskiego II RP, obrońca Westerplatte, odznaczony Orderem Virtuti Militari.
Spis treści |
Urodził się we wsi Ugły pod Wołożynem. W okresie II Rzeczypospolitej mieszkał na terenie województwa nowogródzkiego. Ukończył szkolę powszechną i dwa lata szkoły ślusarsko-mechanicznej. W 1938 został powołany do odbycia zasadniczej służby wojskowej. W 1939 wcielono go do 86 Pułku Piechoty, stacjonującego w Helenowie pod Mołodecznem. W tym samym roku zgłosił chęć rozpoczęcia nauki w szkole podoficerskiej.
W lipcu 1939 jako elew kompanii szkolnej szkoły podoficerskiej został odkomenderowany do służby w 2 Batalionie Strzelców Morskich w Gdyni, a następnie od 13 sierpnia 1939 – do Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte.
W nocy z 31 sierpnia na 1 września 1939 pełnił służbę na wartowni nr 5. W czasie obrony Westerplatte pozostawał w niej wraz z grupą żołnierzy ubezpieczających plażę. Po zniszczeniu wartowni 2 września, dołączył do obsady placówki „Tor kolejowy”. W czasie walk został ranny. Po kapitulacji Westerplatte znalazł się w niewoli niemieckiej. Był osadzony w Stalagu I A, gdzie pracował jako parobek, mechanik samochodowy i murarz. Na początku 1945, podczas ewakuacji jeńców wojennych z terenu Prus Wschodnich, uciekł z niewoli, przedostał się na ziemie polskie i do zakończenia działań wojennych przebywał w Białymstoku.
Po wojnie zamieszkał w Ostródzie. W latach 1946-1954 pracował jako intendent w Milicji Obywatelskiej i Urzędzie Bezpieczeństwa Publicznego. Od 1955 był zatrudniony jako tokarz w Zakładach Naprawczych Taboru Kolejowego. Udzielał się społecznie. Był przewodniczącym rady zakładowej i radnym miejskim. W 1977 przeszedł na emeryturę.
W 1989 został awansowany do stopnia podporucznika w stanie spoczynku i odznaczony Orderem Virtuti Militari. W 1990 przyznano mu rentę inwalidy wojennego.
W końcowych lata życia był obłożnie chory. Ostatnie tygodnie spędził w Domu Pomocy Społecznej "Kombatant" w Olsztynie. Zmarł 13 października 2011 jako przedostatni z obrońców Westerplatte[1].
