Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Jan Lityński | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 18 stycznia 1946 Warszawa |
| Poseł III kadencji Sejmu | |
| Przynależność polityczna | Unia Wolności |
| Okres urzędowania | od 20 października 1997 do 18 października 2001 |
| Odznaczenia | |
  |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
Jan Lityński (ur. 18 stycznia 1946 w Warszawie) – polski polityk, działacz opozycji w czasach PRL, poseł na Sejm X, I, II i III kadencji, doradca Prezydenta RP ds. kontaktów z partiami i środowiskami politycznymi.
Spis treści |
Był członkiem Hufca Walterowskiego. Od 1966 do 1967 należał do Związku Młodzieży Socjalistycznej. Do 1968 studiował na Wydziale Matematyki Uniwersytetu Warszawskiego. W tym samym roku znalazł się wśród organizatorów i uczestników studenckich wystąpień w trakcie wydarzeń marcowych. Został skazany za to na karę 2,5 roku pozbawienia wolności. Po przedterminowym zwolnieniu w 1969 pracował jako robotnik, następnie programista komputerowy.
W 1976 był współzałożycielem "Biuletynu Informacyjnego KSS »KOR«", pierwszego pisma ukazującego się poza cenzurą. W tym czasie wielokrotnie zostawał aresztowany. W 1977 redagował "Robotnika", niezależne pismo na rzecz zakładania wolnych związków zawodowych. Należał do KSS "KOR", współpracował z Biurem Interwencji KSS KOR.
W 1980 objął funkcję doradcy władz "Solidarności". W stanie wojennym został internowany do września 1982, następnie aresztowany. Od 1984 działał w podziemiu jako członek Regionalnego Komitetu Wykonawczego NSZZ "S" regionu Mazowsze. W 1989 uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu.
W latach 1989–2001 sprawował mandat posła na Sejm X kadencji z ramienia Komitetu Obywatelskiego (w 1990 wstąpił do ROAD), I i II kadencji z listy Unii Demokratycznej oraz III kadencji z listy Unii Wolności. W 2001 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję. W 2005 przystąpił do Partii Demokratycznej. Bezskutecznie z listy PD kandydował do Sejmu w wyborach parlamentarnych w 2005 w okręgu warszawskim oraz z listy koalicji Lewica i Demokraci w przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 w okręgu wałbrzyskim.
Autor publikacji w prasie polskiej i zagranicznej, m.in. w "Krytyce", "Pulsie", "Tygodniku Mazowsze", "Res Publice" i innych pisma drugiego obiegu, "Gazecie Wyborczej", "Rzeczpospolitej", "Der Spiegel", "Libération", "New Yorker" i innych. Opublikował kilka pozycji książkowych, m.in. PSL 1945–47 – Model oporu, Solidarność – problemy, znaki zapytania, Książę jest nagi – uwagi o socjotechnice komunizmu (wspólnie z Pawłem Śpiewakiem).
21 września 2006 został odznaczony przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[1], a 28 kwietnia 2008 – Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą tego Orderu[2].
12 października 2010 został doradcą Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego ds. kontaktów z partiami i środowiskami politycznymi. W styczniu 2012 wystąpił z PD.
Jako kilkuletnie dziecko podczas uroczystości Narodowego Święta Odrodzenia Polski (22 lipca 1952) wręczał kwiaty Bolesławowi Bierutowi. Scenę tę zarejestrowała Polska Kronika Filmowa. W trakcie kampanii wyborczej w 1993 materiał ten w swoich stworzonych przez Jacka Kurskiego spotach prezentowało Porozumienie Centrum[3].
|
|||||||
