Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Jan Paweł I Ioannes Paulus Primus |
|||
| Albino Luciani | |||
| Sługa Boży Papież |
|||
 |
|||
|
|||
| Kraj działania |  Włochy |
||
| Data i miejsce urodzenia | 17 października 1912 Canale d'Agordo |
||
| Data i miejsce śmierci | 28 września 1978 Watykan |
||
| patriarcha Wenecji | |||
| Okres sprawowania | 1969-1978 | ||
| biskup Vittorio Veneto | |||
| Okres sprawowania | 1958-1969 | ||
| Wyznanie | katolickie | ||
| Kościół | rzymskokatolicki | ||
| Prezbiterat | 7 lipca 1935 | ||
| Nominacja biskupia | 15 grudnia 1958 | ||
| Sakra biskupia | 27 grudnia 1958 | ||
| Kreacja kardynalska | 5 marca 1973 Paweł VI |
||
| Kościół tytularny | S. Marco | ||
| Pontyfikat | 26 sierpnia 1978 | ||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||
| Sukcesja apostolska | |
| Data konsekracji | 27 grudnia 1958 |
| Miejscowość | Rzym |
| Miejsce | Bazylika św. Piotra |
| Konsekrator | Jan XXIII |
| Współkonsekratorzy | Girolamo Bortignon OFMCap. Gioacchino Muccin |
Jan Paweł I (łac. Ioannis Paulus I), właśc. Albino Luciani (ur. 17 października 1912 w Forno di Canale (obecnie Canale d'Agordo), zm. 28 września 1978 w Watykanie) – patriarcha Wenecji, Sługa Boży, 263. papież w okresie 26 sierpnia – 28 września 1978.
Spis treści |
Urodził się w Canale d'Agordo (prowincja Belluno) w wielodzietnej biednej rodzinie robotniczej. Ojciec, Giovanni Luciani, był zatwardziałym socjalistą i antyklerykałem w przeciwieństwie do matki, głęboko wierzącej katoliczki, Bemoli Luciani. Matka razem z księdzem Filippo Carlim mieli największy wpływ na chłopca. Albino był pierwszym synem, wychowywali też dwie córki z pierwszego małżeństwa ojca, Giovanniego.
Przyszły papież doskonale znał warunki życia w biedzie. Mimo to był silnym, żywym chłopcem.
W wieku 11 lat Albino wpadł w zdumienie gdy jego ojciec zgodził się na przystąpienie do seminarium, był pewny że się na to nie zgodzi. Dzięki wyproszonemu przez matkę powołaniu kapłańskiemu, w 1923 roku wstąpił do Niższego Seminarium Duchownego w Feltre. W 1928 roku Albino Luciani wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Belluno. Młody Albino nie był zachwycony pobytem w seminarium. Panowały tam bardzo surowe zasady. 7 lipca 1935 roku Albino Luciani otrzymał święcenia kapłańskie w kościele św. Piotra w niedalekim Belluno, po czym został wikarym w rodzinnym Forno di Canale. W roku 1937 powołano go na stanowisko wicerektora seminarium w Belluno, gdzie wykładał teologię dogmatyczną, prawo kanoniczne i historię sztuki. Pracując tam, rozpoczął studia na Uniwersytecie Gregoriańskim i 23 listopada 1946 roku otrzymał doktorat z teologii dyplomatycznej. Jego dużym osiągnięciem było zorganizowanie w 1949 roku Kongersu Eucharystycznego w Belluno. W tym samym roku opublikował swoją pierwszą książkę "Katechezy w okruchach chleba" ("Catechetis in breadcrumbs"). W 1954 roku biskup Belluno Girolamo Bortignon powołał go na Wikariusza Generalnego swojej diecezji. W wielu wypowiedziach wspominał, że gdyby nie został księdzem to prawdopodobnie zostałby dziennikarzem.
27 grudnia 1958 papież Jan XXIII w Bazylice Świętego Piotra w Rzymie konsekrował Albino Lucianiego i powierzył mu stanowisko biskupa w Vittorio Veneto. Był człowiekiem bardzo skromnym. Nie idąc za przykładem poprzedników, którzy mieli skłonności do luksusu, zamieszkał w spartańskich warunkach zamku San Marino. Nosił zwykłą sutannę. Często bez zapowiedzi odwiedzał kalekich i chorych. Jego środkiem lokomocji nadal pozostał rower, którym zawsze lubił jeździć lub stary samochód. W pracy z duchownymi wprowadził zasadę demokracji, bardzo rzadko spotykaną w Kościele. Jako członek Komisji Doktrynalnej Episkopatu Włoch uczestniczył w Soborze Watykańskim II. W dniu 15 grudnia 1969 Paweł VI mianował go patriarchą Wenecji. W 1972 r. został wiceprzewodniczącym Konferencji Episkopatu Włoch. Funkcję tę pełnił do 1976 roku.
5 marca 1973 został wyniesiony do godności kardynalskiej.
Zainicjował wiele akcji charytatywnych. Znany był ze swoich zdolności pisarskich. Szczególnie popularny był cykl artykułów jego autorstwa w "Messagero di Sant Antonio", pisany w formie listów do sławnych postaci z historii i literatury, np. do Pinokia, w których poruszał aktualne problemy współczesności.
W Fátimie dowiedział się, że zostanie papieżem, jednak na krótki czas.
6 sierpnia 1978 roku zmarł Paweł VI. Konklawe zaczęło się 25 sierpnia.
26 sierpnia 1978 r. obradujący kardynałowie wybrali go na papieża. Przyjął wtedy jako pierwszy w historii papieży podwójne imię Jana Pawła I na cześć swoich dwóch poprzedników – Jana XXIII i Pawła VI. Swój pontyfikat rozpoczął uroczyście 3 września. Papież Jan Paweł I za cel postawił sobie zmianę niektórych form sprawowania urzędu papieskiego. Po objęciu urzędu nie życzył sobie by noszono go w lektyce. Do korzystania z sedia gestatoria namówił go Mistrz Papieskich Ceremonii Liturgicznych (uzasadniał, że wtedy go będzie widać i tym go przekonał). Jan Paweł I nie chciał też nosić tiary, która była symbolem bogactwa i przepychu (nawet na mszy inauguracyjnej, tak jak jego dwaj poprzednicy Jan XXIII i Paweł VI). Nie czytał też podczas przemówień i konferencji tekstów przygotowanych mu przez kurię.
5 września udzielił audiencji metropolicie leningradzkiemu i nowogrodzkiemu Nikodemowi. Było to pierwsze od 500 lat oficjalne spotkanie wysokiego przedstawiciela Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej ze zwierzchnikiem Kościoła katolickiego. Wizyta skończyła się tragicznie dla Nikodema, który doznał zawału serca i zmarł na rękach papieża[1]. Jan Paweł I zmarł 28 września 1978 r. w Watykanie, 33 dni po objęciu papieskiego urzędu. Podaną oficjalnie przyczyną śmierci był atak serca. Jan Paweł I został pochowany w Bazylice św. Piotra. Po jego śmierci pojawiły się różne teorie spiskowe, ale żadna z nich (włącznie ze śmiercią spowodowaną przez włoską mafię) nie została udowodniona.
Jan Paweł zmarł 28 września 1978 r. w Watykanie, 33 dni od czasu objęcia papieskiego urzędu. Oficjalną przyczyną śmierci, podaną przez Watykan, był atak serca papieża. W łóżku znaleziono go martwego z notatkami w ręku. Jan Paweł I został pochowany w bazylice św. Piotra. Po jego śmierci pojawiły się różne teorie spiskowe, sugerujące otrucie przez zarządzającą finansami Watykanu hierarchię Banku Watykańskiego, która, zgodnie z niektórymi podejrzeniami, miała związki z włoską mafią obawiającą się dochodzenia zainicjowanego przez papieża w celu zbadania przeszłej działalności tejże instytucji.
W czasach przed ujawnieniem trzeciej tajemnicy fatimskiej mówiono również, iż jest ona tak wstrząsająca, że to właśnie ona doprowadziła Jana Pawła I do zawału i śmierci.
Jan Paweł I zyskał wielu sympatyków wśród wiernych, wśród których zaskarbił sobie przydomek "Uśmiechniętego Papieża".
Papież Jan Paweł I wygłosił 11 homilii i przemówień, odbył cztery audiencje generalne oraz odprawił pięć nabożeństw na Anioł Pański. Nie zdążył przedstawić głównych zamierzeń swojego pontyfikatu, wydać encykliki lub listów apostolskich.
Herb papieski Jana Pawła I składa się z dwóch części, białej mniejszej na której znajduje się lew oraz z większej niebieskiej która składa się z sześciu gór i trzech złotych gwiazd.
W listopadzie 2003 papież Jan Paweł II rozpoczął proces beatyfikacyjny Jana Pawła I. Faza diecezjalna procesu beatyfikacyjnego zakończyła się 10 listopada 2006 roku w Belluno. Cała dokumentacja została przekazana do Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, która 3 stycznia dokonała jej oficjalnego otwarcia. Do uznania heroiczności cnót Sługi Bożego wymagany jest jeden cud, mający odbyć się za wstawiennictwem zmarłego papieża. Rzymska agencja Zenit donosi, że cud jest już znany i badany.
| Poprzednik Giovanni Urbani |
 |
Patriarcha Wenecji 1970-1978 |
|
Następca Marco Cé |
| Poprzednik Paweł VI |
 |
Papież 1978 |
|
Następca Jan Paweł II |
