| Jan Pietraszko | ||
| biskup tytularny Turrisblandy | ||
|
||
| Kraj działania | Polska | |
| Data i miejsce urodzenia | 7 sierpnia 1911 Buczkowice |
|
| Data i miejsce śmierci | 2 marca 1988 Kraków |
|
| biskup pomocniczy krakowski | ||
| Okres sprawowania | 1962-1988 | |
| Wyznanie | katolickie | |
| Kościół | łaciński | |
| Prezbiterat | 5 kwietnia 1936 | |
| Nominacja biskupia | 23 listopada 1962 | |
| Sakra biskupia | 15 kwietnia 1963 | |
| Sukcesja apostolska | |
| Data konsekracji | 15 kwietnia 1963 |
| Miejscowość | Kraków |
| Miejsce | archikatedra wawelska |
| Konsekrator | Stefan Wyszyński |
| Współkonsekratorzy | Karol Wojtyła Julian Groblicki |
Jan Pietraszko (ur. 7 sierpnia 1911 w Buczkowicach, zm. 2 marca 1988 w Krakowie) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy krakowski w latach 1963–1988, Sługa Boży Kościoła katolickiego.
Ochrzczony 8 sierpnia 1911 roku w kościele Przemienienia Pańskiego w Buczkowicach przez pierwszego proboszcza tej parafii ks. Andrzeja Lenarta. Szkołę podstawową ukończył w Buczkowicach, a następnie kształcił się w Białej Krakowskiej (obecnie Bielsko-Biała) w polskim gimnazjum męskim im. Adama Asnyka. Podczas formacji seminaryjnej studiował na Wydziale Teologicznym UJ. W 1936 ukończył Wyższe Seminarium Duchowne Archidiecezji Krakowskiej i 5 kwietnia w bazylice oo. Franciszkanów w Krakowie przyjął święcenia kapłańskie z rąk abpa Adama Stefana Sapiehy.
W latach 1936–1938 i 1939–1942 był wikariuszem w Rabce. W latach 1938–1939 i 1943–1944 sprawował funkcję kapelana kardynała Adama Stefana Sapiehy.
W latach 1944–1946 sprawował funkcję wikariusza w Zakopanem, następny rok spędził w parafii św. Szczepana w Krakowie, w tym czasie sprawował też funkcję prefekta Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Krakowie (do 1957), a od 1948 pracował jako duszpasterz i kapelan akademicki w kościele św. Anny, obejmując tam w 1957 funkcję proboszcza i sprawując ten urząd do 1984. Jest twórcą powojennego duszpasterstwa akademickiego w Krakowie. Opiekun i mecenas krakowskich studentów.
Biskupem pomocniczym archidiecezji krakowskiej i biskupem tytularnym Turrisblandy został mianowany 23 listopada 1962. Sakrę biskupią otrzymał z rąk kardynała prymasa Stefana Wyszyńskiego oraz bpów Karola Wojtyły i Juliana Groblickiego 15 kwietnia 1963 w archikatedrze wawelskiej. Został mianowany wikariuszem generalnym odpowiedzialnym za sprawy personalne duchowieństwa.
Znany był jako kaznodzieja i spowiednik, kapelan harcerzy. Był spowiednikiem i mentorem m.in. ks. prof. J. Tischnera[1], oraz bliskim współpracownikiem i przyjacielem kard. Karola Wojtyły. Od 1964 przewodniczył Archidiecezjalnej Komisji do spraw Architektury i Sztuki Kościelnej. Jako wikariusz generalny biskupa krakowskiego wielokrotnie reprezentował metropolitę w kontaktach z władzami PRL-u.
Autor publikacji homiletycznych: Rozważania (1961 i 1964), Spotkania (1967), Medytacje w drodze (1977 i 1983).
Zmarł w opinii świętości. Pochowany został w Kolegiacie św. Anny pod ołtarzem Podwyższenia Krzyża.
Po jego śmierci Jan Paweł II napisał:
|
|
W 1994 na wyraźne polecenie papieża Jana Pawła II kard. Franciszek Macharski rozpoczął jego proces beatyfikacyjny. Obecnie trwa jego rzymski etap. Postulatorem beatyfikacji jest kard. Stanisław Ryłko, przewodniczący Papieskiej Rady ds. Świeckich, uczeń i współpracownik bpa Pietraszki.
|
||||||||