Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Jan Rzepecki Białynia, Ożóg, Burmistrz, Górski, Krawczyk, Ślusarczyk, Prezes, Rejent, Sędzia, Wolski |
|
 |
|
 pułkownik |
|
| Data i miejsce urodzenia | 29 września 1899 Warszawa, Imperium Rosyjskie |
| Data i miejsce śmierci | 28 kwietnia 1983 Warszawa, Polska |
| Przebieg służby | |
| Główne wojny i bitwy | I wojna światowa, II wojna światowa, kampania wrześniowa |
| Odznaczenia | |
     |
|
 Jan Rzepecki w Wikicytatach |
|
Jan Rzepecki pseud. Białynia, Ożóg, Burmistrz, Górski, Krawczyk, Ślusarczyk, Prezes, Rejent, Sędzia, Wolski (ur. 29 września 1899 w Warszawie, zm. 28 kwietnia 1983, tamże) – historyk wojskowości, pułkownik dyplomowany Wojska Polskiego, delegat Sił Zbrojnych na Kraj w 1945.
Spis treści |
Był synem Kazimierza i Izy Moszczeńskiej-Rzepeckiej, bratankiem Karola, wnukiem Ludwika Władysława i prawnukiem Kajetana Władysława. Był dwukrotnie żonaty.
Od 1914 służył w Legionach Polskich, w szeregach 1 Pułku Piechoty. Po kryzysie przysięgowym w lipcu 1917 roku znalazł się w szeregach Polskiej Siły Zbrojnej, gdzie ukończył szkołę oficerską i uzyskał w czerwcu 1918 roku pierwszy stopień oficerski.
W odrodzonym Wojsku Polskim służył od listopada 1918 jako dowódca plutonu w szkole podchorążych.
W latach 1922–1924 był słuchaczem Kursu Normalnego w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Z dniem 1 października 1924, po ukończeniu kursu i uzyskaniu tytułu naukowego oficera Sztabu Generalnego, otrzymał przydział do Oficerskiej Szkoły Piechoty w Warszawie[1].
W Oficerskiej Szkole Piechoty dowodził batalionem podchorążych oraz wykładał strategię i taktykę wojskową. Na czele tego batalionu walczył w maju 1926 roku po stronie konstytucyjnych władz państwowych przeciwko zamachowi Józefa Piłsudskiego. Po zamachu przeniesiony poza Warszawę na stanowisko dowódcy batalionu. W 1928 pełnił służbę w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia w Rembertowie. W latach 1935–1939 był wykładowcą taktyki w Wyższej Szkole Wojennej.
Kampanię wrześniową 1939 odbył w Sztabie Armii "Kraków" na stanowisku szefa Oddziału III Operacyjnego.
Podczas okupacji niemieckiej od października 1939 działał w SZP i ZWZ – szef sztabu okręgu Warszawa miasto SZP i ZWZ. Następnie kierował wydziałem w Komendzie Głównej AK. Po powstaniu warszawskim w niewoli niemieckiej. W marcu 1945 po powrocie z niewoli zastępca komendanta organizacji "NIE". Organizator i dowódca Delegatury Sił Zbrojnych. Był zwolennikiem zakończenia pozbawionej perspektyw walki zbrojnej i podjęcia działalności politycznej – w sierpniu 1945 roku rozwiązał DSZ.
We wrześniu 1945 założył konspiracyjną organizację Zrzeszenie Wolność i Niezawisłość; krytykował Jana Mazurkiewicza "Radosława" za nawoływanie z więzienia do ujawnienia się żołnierzy AK i DSZ.
5 listopada 1945 został aresztowany, skazany w 1947 na karę 8 lat więzienia zwolniony z więzienia na mocy amnestii w lutym 1947 roku. Zawierzywszy gwarancjom śledczych MBP o nierepresjonowaniu ujawnił wszystkich swoich współpracowników i nawoływał do ujawnienia się pozostałych członków WiN-u.
Przyjęty do Wojska Polskiego był wykładowcą w Akademii Sztabu Generalnego w Warszawie. W 1949 ponownie aresztowany i więziony do 1954. Później pracownik Instytutu Historii PAN (gdzie obronił doktorat).
